Maneno ya yule askari polisi yalinichoma kama msumari wa moto. "Hapa ni jalalani tangu enzi za mkoloni... hakuna nyumba hapa!" Nilitazama mikono yangu ambayo bado ilikuwa na mabaki ya vumbi na damu ya Juma, kisha nikamtazama Neema aliyekuwa akihangaika kupumua pembeni yangu.

"Haiwezekani! Tulikuwa ndani ya nyumba ya ghorofa dakika tano zilizopita! Tulikuwa tunakula na kunywa!" Nilipiga kelele kwa hasira, nikijaribu kuwashawishi wale polisi.

Askari mmoja, ambaye alionekana kuwa na umri mkubwa na uzoefu wa mambo ya mji ule, alinisogelea na kunimulika tochi usoni. Alivuta pumzi ndefu na kusema kwa sauti ya chini, "Kijana, tulia. Wewe siyo wa kwanza kuonekana hapa ukiwa na hali hiyo. Mara nyingi watu huonekana hapa wakisema walikuwa kwenye jumba la kifahari, kumbe walikuwa wamelala juu ya milima ya takataka."

Alielekeza tochi yake kule kule nilikodhani kulikuwa na nyumba ya Juma. Katika mwanga wa tochi, niliona kitu kilichonifanya nisisimke mwili mzima. Pale nilipomuacha Juma akichimba ardhi, hapakuwa na chungu cha dhahabu. Palikuwa na fuvu la kichwa cha binadamu lililokuwa limewekwa juu ya jiwe kubwa, likizungukwa na vitambaa vyeusi na vyekundu.

"Juma yuko wapi?!" Nilikimbia kuelekea kile kichaka, nikipuuza maonyo ya polisi.

Nilifika pale na kuanza kupiga kelele jina lake. "Juma! Juma!"

Hakukuwa na jibu. Lakini pembeni ya lile fuvu, niliona shati la gharama ambalo Juma alikuwa amevaa mchana ule. Lilikuwa limechanika vipande vipande na kulowana damu, likiwa limetupwa juu ya rundo la chupa zilizovunjika. Juma mwenyewe hakuonekana. Ni kana kwamba ardhi ilikuwa imemmeza au upepo ule wa ajabu ulikuwa umemtokomeza.

"Mwanangu... nisaidie..." sauti dhaifu ilisikika kutoka chini ya rundo la mabati yaliyopata kutu.

Nilikimbia na kuanza kuondoa yale mabati kwa nguvu. Chini yake, nilimkuta mtu ambaye nisingeweza kumtambua kama nisingekuwa na uhakika. Hakuwa Juma yule tajiri mwenye afya. Alikuwa ni kiumbe aliyekonda kiasi cha mifupa kuonekana, ngozi yake ikiwa imepauka na kutoa harufu ya mzoga. Macho yake yalikuwa yameingia ndani, yakinitazama kwa hofu kuu.

"Juma? Ni wewe?" Niliuliza kwa sauti ya kutetemeka.

"Mwanangu... mganga amekuja... amechukua kila kitu. Amesema damu yangu sasa ndiyo itakuwa hesabu ya kila siku," aliongea kwa shida, akitokwa na mapovu ya damu mdomoni.

Polisi walitufikia na walipomuona yule kiumbe, hata wao walirudi nyuma kwa mshtuko. "Huyu ni binadamu au ni nini?" mmoja aliuliza huku akishika bunduki yake.

Ghafla, Neema aliyekuwa amekaa kwenye gari la polisi alipiga ukelele mwingine. "Inatoka! Inatoka sasa hivi!"

Tuligeuka na kumuona Neema akishika tumbo lake kwa nguvu, huku mwanga ule ule mweupe ulioonekana kule jalalani ukianza kumulika tena kutoka tumboni mwake. Lakini safari hii, mwanga ule haukuwa wa amani. Ulikuwa unawaka kwa ukali, na kila ulipogusa ardhi ya lile jalala, milipuko midogo ya moto ilikuwa inatokea.

Juma alipoona ule mwanga, alijaribu kujiinua kwa mikono yake dhaifu. "Usiache kiumbe hicho kizaliwe hapa! Hapa ni eneo la laana! Kikitua hapa, kitakuwa chao milele!"

Kabla sijaelewa maana ya maneno ya Juma, sauti ya kishindo kikubwa ilisikika kutoka angani. Mawingu meusi yalianza kujikusanya kwa kasi ya ajabu, na radi kubwa ilipiga mita chache kutoka tulipokuwa tumesimama. Katika mwanga wa radi hiyo, niliona kivuli cha mtu aliyesimama juu ya mlima wa takataka—mtu aliyevaa ngozi za wanyama, akiwa ameshika fimbo yenye fuvu la mtoto mchanga juu yake.

Alikuwa ni **Yule Mganga.** Alikuwa amekuja kumaliza kazi aliyoianza.

**Usikose Sehemu ya 8...**