Jua lilianza kuzama, likitoa miale ya machungwa iliyomulika lile eneo ambalo dakika chache zilizopita lilikuwa na jumba la kifahari. Sasa palikuwa na magofu ya kuta zilizochakaa, nyasi ndefu, na harufu ya uozo. Kila kitu kilichokuwa cha thamani kilikuwa kimetokomea kana kwamba hakijawahi kuwepo.

Juma alikuwa amekaa katikati ya vumbi, akilia huku akizishika nywele zake. "Mali zangu... Fuso zangu ziko wapi? Nyumba yangu mwanangu... mbona giza limeingia hivi?"

Neema alikuwa amekaa mbali kidogo, akitetemeka huku akishika tumbo lake. Ule mwanga mweupe uliookoa maisha yetu ulikuwa umemtoka, lakini alionekana mdhaifu sana. Nilijaribu kumnyanyua Juma, lakini alikuwa mzito kama jiwe.

"Juma, amka! Hapa siyo salama. Twende tukatafute msaada," nilimsihi huku nikimvuta mkono.

"Siendi popote!" Juma alipiga kelele. "Hapa ndipo palikuwa na chumba changu cha siri. Lazima nimuite mganga... lazima anirudishie utajiri wangu! Hawezi kuniacha hivi!"

Alianza kuchimba ardhi kwa mikono yake, akitafuta ile mifupa na vyungu alivyokuwa amevizika kishirikina. Kucha zake zilianza kutoka damu, lakini hakujali. Ghafla, mkono wake uligonga kitu kigumu. Alikivuta kwa nguvu—kilikuwa ni kile chungu cha udongo alichokuwa akikitumia kutoa sadaka zake.

Lakini chungu kile kilikuwa kimepasuka. Ndani yake, badala ya pesa au dhahabu, kulikuwa na wadudu wengi wa ajabu, kama mende wakubwa weusi wenye macho ya kijani. Wadudu wale walianza kumtambaa Juma mwilini mwake kwa kasi ya ajabu.

"Aaaah! Wananiuma! Mwanangu nisaidie, wananishambulia!" Juma alikuwa akijigaragara chini, akijaribu kuwapukuta wale wadudu, lakini walikuwa wakiongezeka kutoka ardhini.

Nilikimbia kumsaidia, lakini kila nilipomgusa Juma, nilihisi baridi kali ya ajabu iliyonifanya nifunge ganzi mwili mzima. Neema alipiga ukelele, "Msimulizi, angalia nyuma yako!"

Niligeuka. Kule kwenye magofu ya kuta, yale vivuli virefu vilitokea tena. Safari hii hayakuwa visivuli tu; yalikuwa na sura zinazofanana na watu ambao Juma aliwahi kuwaambia kuwa walikufa kwa ajali kwenye magari yake. Walikuwa na sura zenye huzuni na hasira, wakimtazama Juma kwa macho ya chuki.

"Juma... ulituuza kwa ajili ya hizi kuta," sauti moja ilinong'ona. "Sasa kuta zimeanguka, na sisi bado tuko hapa."

Hapo ndipo nilipoelewa ukweli mchungu: Juma hakuwahi kutoa mbuzi au kuku pekee. Wale watu waliokufa kwenye ajali za Fuso zake walikuwa sehemu ya malipo ya ule utajiri.

"Kimbieni!" Juma alipiga kelele ya mwisho. "Mwanangu mchukue Neema kimbia! Mimi nimeshachelewa, wanakuja kunichukua!"

Ghafla, upepo mkali wa vumbi ulitokea na kumzunguka Juma. Sikuweza kuona kitu, nilisikia tu sauti za mapambano na vicheko vya kutisha. Nilimbeba Neema na kuanza kukimbia kuelekea barabara kuu, huku nikisikia sauti ya Juma ikififia kwa mbali.

Tulipofika barabarani, gari moja la doria la polisi lilipita. Tuliliashiria lisimame. Polisi walishuka kwa tahadhari. "Kuna nini hapa? Mbona mmetapakaa damu na vumbi?"

"Rafiki yangu... yuko kule... jumba limeanguka..." nilishindwa hata kuelezea.

Polisi walimulika tochi zao kuelekea kule tulipotoka. Hakukuwa na jumba, hakukuwa na magofu mapya. Palikuwa tu na jalala la zamani la mji ambalo lilikuwa limefungwa miaka mingi iliyopita.

"Kijana, unatania nini? Hapa ni jalalani tangu enzi za mkoloni. Hakuna nyumba hapa," polisi mmoja alisema kwa ukali.

Nilibaki nimepigwa na butwaa. Je, kila kitu nilichokiona tangu nifike mkoa Y kilikuwa ni mazingaombwe? Na Juma yuko wapi sasa?

**Usikose Sehemu ya 7...**