Upepo wa alfajiri ulikuwa unavuma kwa baridi kidogo, ukiitikisa miti ya miembe iliyotuzunguka pale kando ya barabara ya vumbi. Ndani ya gari, hali ilikuwa ya joto—joto la miili yetu na joto la hisia ambazo zilikuwa zimefikia kilele. Busu la Kelvin lilikuwa tamu, lenye ladha ya uhitaji na heshima, tofauti kabisa na ile fujo ya klabu.

Lakini kadiri tulivyozidi kukumbatiana, ndivyo nilivyozidi kuhisi ule "mzigo" wake ukianza kuleta mbenuko mkubwa kwenye lile bukta lake. Nilihisi mguso wake kwenye paja langu, na kwa mara ya kwanza, sikuruka kwa hofu. Nilishituka, ndiyo, lakini moyo wangu ulikuwa unaniambia kitu kingine.

"Tasha..." Kelvin alinong’ona kwenye sikio langu, sauti yake ikiwa imekwaruza kwa hisia. "Siwezi kukulazimisha. Kama bado unahisi huwezi, nitasitisha kila kitu sasa hivi na tuendelee kuwa marafiki wa maigizo."

Nilimtazama Kelvin. Uso wake ulikuwa na unyenyekevu wa ajabu. Hakuwa anatumia utajiri wake wala nguvu zake kunilazimisha. Alikuwa anasubiri ruhusa yangu. Nilivuta pumzi ndefu, nikakumbuka jinsi alivyopambana kuokoa maisha ya shangazi yake usiku ule. Niligundua kuwa mwanamume huyu ni zaidi ya kile kilichopo katikati ya miguu yake.

"Kelvin," nilisema huku nikimshika mashavu yake. "Nimechoka kukimbia. Nataka kujaribu... lakini tafadhali, uwe mpole. Mimi siyo mchina wa kile mchi chako."

Kelvin alitabasamu, tabasamu la ushindi lililochanganyika na upendo. Alirudisha kiti cha gari nyuma kidogo ili tupate nafasi. Alianza kuvua t-shirt yake, akionyesha kifua chake chenye nguvu kilichokuwa kikishuka na kupanda kwa kasi.

Kisha, kwa mikono inayotetema kidogo, alianza kuvua lile bukta lake pana.

Giza la alfajiri halikuficha kila kitu. Lile "dude" lilijitokeza tena—likubwa, linene, na lenye kutisha kama mwanzo. Macho yangu yalitumbuka. Safari hii, likiwa "limeamka" vilivyo, lilikuwa linaonekana kama silaha ya maangamizi. Nilihisi tumbo langu likicheza "vifaurongo".

"Tasha, usitazame sana... hisi tu upendo wangu," Kelvin alisema huku akinibusu shingoni ili kunilegeza.

Alianza kunivua nguo zangu taratibu. Kila nguo ilipoanguka sakafuni mwa gari, nilihisi kama navua hofu yangu. Tulipobaki uchi wa mnyama, Kelvin alinilaza chali kwenye kiti cha gari. Alikuwa juu yangu, mzito na mwenye joto.

Alipoanza kunigusa sehemu zangu za siri, nilihisi majimaji ya ajabu yakinitiririka. Hamu ilizidi hofu. Lakini wakati ule "mzigo" ulipogusa tu mlangoni mwa "uwanja" wangu, nilipiga yowe ndogo.

"Ahhh! Kelvin, ngoja! Ngoja kwanza!" nilisema huku nikimshika mabega kwa nguvu, kucha zangu zikimchimba. "Hicho ni kichwa au ni tunda la nazi? Jamani Kelvin, nitapasuka!"

Kelvin aliganda. "Tulia Tasha... pumua. Sitaingiza yote mara moja. Nitafanya kidogo kidogo, kama tunacheza tu."

Alianza kuingiza ncha tu ya kile "dude". Nilihisi kama napanuliwa na kitu kisichokuwa cha kawaida. Maumivu yalianza, lakini Kelvin alikuwa fundi; alikuwa ananibusu midomoni, ananyonya maziwa yangu, na kunambia maneno matamu ya kunifanya nisahau maumivu.

"Unapendeza Tasha... wewe ni jasiri kuliko wote," alikuwa ananong’ona.

Kidogo kidogo, lile "dude" lilianza kupenya. Nilihisi kama mshipa wangu wa damu unakaribia kukatika, lakini cha ajabu, katikati ya yale maumivu, kulianza kuzuka msisimko wa ajabu. Msisimko ambao sijawahi kuuhisi na wanaume wengine "wa kawaida" kule mjini.

Ghafla, Kelvin aliingiza nusu ya urefu wa ule mzigo. Nilipiga kelele ya ajabu mpaka ndege waliokuwa wamelala kwenye ule mti wa muembe waliruka kwa shtuko.

"Mama yangu weee! Kelvin unaniua!" nililia huku nikimkumbatia shingo yake kwa nguvu zote.

Lakini Kelvin hakuishia hapo. Alianza kwenda mbele na kurudi nyuma kwa madaha, akizungusha kiuno chake kwa ufundi wa hali ya juu. Nilihisi kama mwili wangu unajipinda na kutanuka ili kumpokea yule mgeni mkubwa.

Baada ya dakika chache, maumivu yote yalitoweka. Kilibaki kitu kimoja tu: **Utamu wa ajabu.** Utamu uliokuwa unanifanya nione nyota asubuhi ile. Nilijikuta nanyanyua miguu yangu na kuifunga kiunoni mwa Kelvin, nikimtaka azidi kuingiza ule "mchi" wake mpaka mwisho.

Tulichezale lile "gwaride" ndani ya gari kwa karibu nusu saa. Kelvin alikuwa na nguvu za ajabu, na lile "dude" lake sasa lilikuwa linanifanya nione kama mimi ndiye malkia wa dunia. Tulipofika kilele sote kwa pamoja, nilijihisi kama nimezimia kwa sekunde kadhaa.

Tulibaki tumerundikana pale kwenye kiti cha gari, tukihema kama wakimbiaji wa marathoni. Kelvin alinibusu paji la uso.

"Umeona Tasha? Hukufa," alisema akicheka kwa sauti ya chini.

"Sijafa Kelvin... lakini nimefufuka upya," nilimjibu huku nikiwa nimechoka hoi, lakini nina tabasamu pana. "Kumbe hili dude lako siyo la kukimbiwa, ni la kuombewa msamaha."

Tulicheka sote. Lakini tulipokuwa tunajipanga kurudi nyumbani, gari lingine lilikuja kwa kasi na kusimama mbele yetu, likimulika taa zake kali za mbele (full lights) moja kwa moja ndani ya gari letu ambapo tulikuwa bado hatujavaa nguo vizuri!