Richard alikuwa amesimama nje ya ukuta wa nyumba yake, jembe likiwa mkononi na mwili mzima ukitetemeka kwa hasira. Alisikia vicheko vya chini kwa chini na miguno iliyotoka chumbani kwake—chumba ambacho alikilipia kodi na kukitandika shuka kwa upendo kwa ajili ya mkewe. Kila sauti iliyokuwa ikitoka mule ilikuwa kama msumari unaogongwa kwenye moyo wake.

Alitaka kupiga teke mlango na kuingia ndani na panga lake, lakini sauti ya busara ilimnong’oneza: *"Ukifanya hivyo sasa hivi, utaonekana mwuaji. Wapate kwanza kwa ushahidi usio na shaka mbele ya macho yako."*

Richard alirudi nyuma taratibu, akajifuta machozi na kuelekea shambani huku akijikokota. Akili yake haikuwa kwenye jembe; ilikuwa kwenye usaliti wa kaka yake wa damu, Ramadhani, na mkewe Rahma.

Kule ndani, baada ya "mchezo" wao kukamilika, Rahma alikuwa amekaa ukingoni mwa kitanda akijifunga khanga yake. "Shemeji, nina hofu sana. Richard akigundua, hatutakuwa na pa kukimbilia. Hapa kijijini habari zinasambaa haraka."

Ramadhani alicheka huku akijinyoosha kitandani kwa madaha. "Richard ni mpole mno, Rahma. Yule hawezi hata kuua nzi. Na akigundua, nitamwambia kuwa wewe ndiye uliyenitega. Kwani atamwamini nani? Kaka yake au mwanamke aliyemkuta na mwanaume mwingine?"

Rahma alimtazama Ramadhani kwa mshtuko. Alianza kugundua kuwa Ramadhani hakuwa naye kwa sababu ya mapenzi, bali alikuwa anamtumia tu kama chombo cha starehe na kumdhalilisha mdogo wake. "Unamaanisha nini, shemeji? Kwamba utaniacha niumie peke yangu?"

"Tuliza mshono, mrembo. Sijakwambia nitakuacha, nakuambia tu jinsi ya kucheza na akili ya Richard," Ramadhani alijitetea kwa hila.

Jioni ilipofika, Richard alirudi nyumbani akiwa amechoka "kiuongo." Alijifanya hajui kitu. Wakati wa chakula cha usiku, alikuwa mkimya sana.

"Mume wangu, mbona huli chakula? Leo nimekupikia samaki uliyemleta jana," Rahma alisema kwa sauti ya upole iliyojaa unafiki.

Richard alimtazama Rahma machoni. Rahma alishindwa kustahimili jicho lile na akainamisha kichwa. "Nimeshiba maumivu, mke wangu," Richard alijibu kwa sauti ya mkwaruzo.

Ramadhani alishtuka kidogo. "Maumivu gani tena mdogo wangu? Labda ni uchovu wa shambani."

"Labda," Richard alijibu kwa ufupi. Kisha akageuka na kusema, "Kaka, kesho asubuhi nahitaji kwenda mjini kufuata madawa ya mifugo. Nitachelewa sana kurudi, pengine nitalala huko kwa rafiki yangu mmoja anayeitwa Juma. Naomba ukae na shemeji yako, umlinde vizuri kama unavyomlinda kila siku."

Ramadhani aling'ara macho kwa furaha. Aliona hiyo ndiyo fursa ya mwisho ya kuwa na Rahma usiku kucha bila hofu. "Usijali mdogo wangu, nenda kwa amani. Mimi nitahakikisha kila kitu kiko salama hapa nyumbani."

Richard alitabasamu tabasamu la uchungu ambalo halikufika machoni. Alijua kuwa hiyo ndiyo itakuwa "Hukumu ya Mwisho." Alipanga kuondoka asubuhi, lakini alipanga kurudi usiku wa manane akiwa na mashahidi—mjumbe wa kijiji na rafiki yake wa karibu—ili kuumaliza mchezo huu mbele ya macho ya kijiji kizima.