Usiku ule kwenye meli ya kifahari katikati ya Ziwa Victoria, Anifa alihisi amefika peponi. Taa za rangi, harufu ya mishikaki ya gharama, na sauti ya mawimbi viliupumbaza moyo wake. Alisahau kabisa unyenyekevu wa Hassan na harufu ya dawa za hospitali alizokuwa nazo mumewe kila anaporudi kazini.

Bi Husna alimshika mkono Anifa na kumvuta kuelekea kwenye meza ya VIP. Pale alikuwa ameketi mwanaume mmoja aliyevaa suti nyeupe ya gharama, mikono yake ikiwa imepambwa na saa ya dhahabu iliyokuwa iking'aa kuliko taa za meli ile.

"Huyu ndiye tajiri niliyekwambia, anaitwa **Mzee Mvule**," Husna alinong'ona sikioni mwa Anifa. "Anamiliki migodi ya Geita. Akikupenda hapa, ndiyo mwisho wa kula samaki wa sato wa Hassan."

Mzee Mvule alimtazama Anifa kuanzia chini mpaka juu. Tabasamu lake lilikuwa na harufu ya cigar na tamaa. "Karibu mrembo. Mwanza ina warembo, lakini wewe ni zaidi ya mrembo. Unapoteza nini kwenye meli hii bila glasi ya mvinyo mikononi mwako?"

Anifa, akijisikia kama malkia, aliketi pembeni ya mzee huyo. "Asante mzee. Nimekuja kupumzika kidogo, maisha ya nyumbani yamekata pumzi."

"Maisha ya nyumbani?" Mzee Mvule alicheka kwa sauti nzito. "Mwanamke kama wewe hupaswi kulalamika maisha. Unatakiwa uwe unatembea kwenye zulia jekundu. Kesho asubuhi, nataka nikutumie zawadi ya simu mpya na kiasi cha kuanzia maisha mapya. Lakini kwa sharti moja... uwe wangu."

Anifa alihisi moyo wake ukipiga kwa kasi. Yale yalikuwa mamilioni ambayo Hassan angehitaji miaka kumi kuyafikia. Alisahau ahadi ya "shida na raha" aliyotoa kanisani/msikitini. Alikunywa mvinyo ule mfululizo mpaka akawa hajitambui vizuri.

Wakati huo huo, nyumbani kwa Hassan, saa ilikuwa ikigonga saa tisa za usiku. Hassan alikuwa ameketi sebuleni, macho yake yakiwa mekundu kwa kukosa usingizi na kulia. Alikuwa ameishika simu yake, akijaribu kumpigia Anifa mara mia, lakini simu ilikuwa imezimwa.

"Mungu wangu, mke wangu yuko wapi?" Hassan alinong'ona kwa sauti ya kukata tamaa. Aliamua kuvaa koti lake na kuelekea kituo cha polisi kilichokuwa karibu, akihofia labda amepata ajali.

Alipofika kituoni, askari mmoja alimtazama kwa huruma. "Daktari, tulia. Mara nyingi warembo wa mjini usiku kama huu wanakuwa kwenye starehe. Rudi nyumbani, atarudi asubuhi."

Hassan alirudi nyumbani akiwa mnyonge. Alfajiri ilipoanza kuchomoza, gari la kifahari lilisimama nje ya nyumba yao. Anifa alishuka akiwa anayumba kidogo, mkononi ameshika mfuko wa duka la bei mbaya (brand) ambao hakuwahi kuwa nao.

Hassan alifungua mlango kwa haraka. "Anifa! Mke wangu, umetoka wapi usiku kucha? Nilikuwa na hofu sana!"

Anifa alimsukuma Hassan kwa dharau na kuingia ndani. "Hofu ya nini? Kwani mimi ni mtoto mdogo? Angalia hii simu," alisema akimwonyesha simu mpya ya kisasa (iPhone ya mwisho). "Hii ni gharama ya mshahara wako wa miezi sita. Na kuanzia leo, sitaki maswali. Nimechoka na maisha ya kimasikini."

Hassan alitazama ile simu, kisha akamtazama mke wake. Aliona mwanamke mwingine kabisa. Macho ya Anifa hayakuwa na upendo tena, yalikuwa na "Mawenge" ya utajiri wa haraka.

"Anifa, umerudi na simu ya mwanaume mwingine?" Hassan aliuliza, sauti yake ikiwa na uchungu wa hali ya juu. "Unajua unachofanya ni usaliti?"

"Usaliti ni kunifanya niishi maisha haya!" Anifa alifoka na kuelekea chumbani kufunga mlango, akimwacha Hassan akitetemeka kwa hasira na maumivu ya kusalitiwa mchana kweupe.

---
**Je, Hassan atavumilia dharau hii au ndiyo mwanzo wa kuvunjika kwa ndoa yao rasmi? Na Mzee Mvule atatimiza ahadi gani nyingine? Usikose Sehemu ya 6.**