Miezi tisa ya ujauzito wa Zaituni ilikuwa ni miezi ya mateso na hofu kuu kwangu. Kila usiku nilikuwa nakesha pembeni ya kitanda chake nikiwa nimeshika kitabu cha dini na maji ya baraka, maana hali ya mke wangu ilikuwa inatisha. Tumbo lake lilikuwa limekuwa kubwa kupita kiasi, na ngozi yake ilikuwa imebadilika na kuwa na rangi ya kijivu kama ya mtu aliyekufa.

Siku ya hatari ilipofika, ilikuwa ni usiku wa manane kukiwa na dhoruba kali ya mvua na radi mkoani Tanga. Zaituni alianza kupiga yowe la ajabu, sauti yake ikitoka kama ya watu wawili—mwanamke anayelia na mwanamume anayenguruma.

"Said! Said unitoe! Kitu kinanichoma ndani!" alipiga kelele huku akijinyonga-nyonga.

Haraka sana nilimbeba na kumuingiza kwenye gari letu, nikakimbia kuelekea Hospitali ya Mkoa wa Tanga (Bombo). Barabara zilikuwa na maji mengi, na kila nilipopiga honi, nilihisi kama kuna kivuli kinakimbia pembeni ya gari langu.

Tulipofika hospitali, manesi walimchukua Zaituni kwa haraka na kumpeleka chumba cha upasuaji (theatre) maana madaktari walisema njia ya kawaida haiwezekani—mtoto alikuwa anacheza kwa nguvu kiasi cha kutaka kupasua tumbo.

Nilibaki nje ya korido nikiwa nimepigwa na butwaa. Nilikumbuka maneno ya yule mzee kipofu sokoni: *"Damu ya mganga haifi kirahisi."* Nilianza kusali kwa sauti, nikitetemeka mwili mzima. Ghafla, taa za hospitali zilianza kuzimika na kuwaka (dimming), na harufu ya udi na damu mbichi—harufu ile ile ya kambi ya Kamulenga—ikaanza kutanda koridoni.

Baada ya saa mbili za mateso, milango ya chumba cha upasuaji ilifunguka. Daktari mkuu, Dkt. Mwita, alitoka nje akiwa amepata mshtuko mkubwa. Uso wake ulikuwa mweupe kama karatasi, na mikono yake ilikuwa inatetemeka kiasi cha kuangusha faili alilokuwa ameshika.

"Daktari... mke wangu yuko salama? Mtoto yuko wapi?" nilimuuliza huku nikimkamata mabega.

"Said... mkeo yuko salama, lakini... lakini huyu mtoto..." Daktari alishindwa kumalizia sentensi. "Ingia ndani uone mwenyewe, lakini uwe na moyo mgumu."

Niliingia ndani ya chumba kile kwa hofu. Nilimkuta Zaituni akiwa bado hajazinduka kutokana na nusu kaputi. Pembeni yake, kwenye kile kitanda kidogo cha watoto wachanga, kulikuwa na kiumbe kimefungwa kwenye kitambaa cheupe. Nilimsogelea mtoto wangu wa kwanza.

Alikuwa ni mtoto wa kiume, mzuri sana na mwenye afya. Lakini nilipomtazama usoni, nilihisi dunia inazunguka. Katika paji lake la uso, katikati kabisa, kulikuwa na alama ya kuzaliwa (birthmark) ya rangi nyeusi iliyokolea, ikiwa na umbo kamili la **pembe ya kiganga**—ile ile pembe niliyoiiba kwa Kamulenga!

Si hivyo tu, mtoto yule alipofumbua macho, hakuwa na macho ya kitoto. Alikuwa na macho yenye busara na chuki ya mtu mzima, na rangi ya macho yake ilikuwa ya kijani kibichi. Alinitazama, kisha akatoa tabasamu dogo la dharau ambalo lilinifanya nikumbuke sura ya Kamulenga alipokuwa anageuka majivu.

"Mungu wangu!" nilipiga yowe na kurudi nyuma.

Wakati huo huo, Zaituni alizinduka. Alimnyooshea mtoto mkono na kusema kwa sauti ya upole, "Karibu mwanangu **Imani**. Najua umerudi ili tulipe deni."

Nilibaki nimesimama pale, nikijua kuwa vita yangu na giza haijaisha, bali sasa imehamia ndani ya nyumba yangu, ndani ya damu yangu mwenyewe. Mtoto yule, Imani, alianza kucheka kwa sauti ya chini, na nje ya hospitali, radi kubwa ilipiga na kuangusha mti mkubwa wa mbuyu uliokuwa uwanjani.