Safari ya kuelekea mkoani Tanga ilikuwa ni kama safari ya kuelekea peponi. Tulivuka milima na mabonde, huku kila kilomita tuliyopiga ikituweka mbali na kivuli cha Kamulenga. Tulipofika mjini Tanga, tulikaribishwa na harufu nzuri ya bahari na upepo mwanana. Tulienda moja kwa moja wilayani Pangani, sehemu tulivu iliyozungukwa na fukwe za mchanga mweupe na miti ya minazi.

Kama tulivyokubaliana, tulibadili majina yetu rasmi. Mimi nilikuwa **Said** na mke wangu akawa **Zaituni**. Kwa kutumia ule mtaji nene tuliopewa na Sheikh Rashid, tulifanikiwa kununua boti mbili za kisasa za uvuvi na nyumba nzuri ya vyumba vitatu iliyokuwa inatazamana na bahari.

Maisha yalianza kunoga. Kila asubuhi nilikuwa naenda baharini na wavuvi wangu, na kurudi mchana na shehena ya samaki wakubwa ambao Zaituni alikuwa akiwauza sokoni. Tulikuwa matajiri wa ghafla, lakini tuliamua kuishi maisha ya kiasi ili tusivute macho ya watu. Muhimu zaidi, tulianza kuhudhuria nyumba ya ibada mara kwa mara, tukijitahidi kufuta kila alama ya giza iliyokuwa imetuganda.

Miezi sita baadaye, usiku mmoja tukiwa tumeketi kwenye veranda ya nyumba yetu tukisikiliza sauti ya mawimbi, Zaituni alinishika mkono kwa mahaba mazito.

"Said mume wangu," aliniita kwa sauti ya upole, "Mungu ametupa baraka nyingine. Nina ujauzito wetu wa kwanza."

Furaha niliyohisi usiku ule haikuelezeka. Nilimbeba Zaituni na kumzungusha kwa furaha. Baada ya yote tuliyopitia—maumbile kuhamishiwa usoni, kukimbizwa na majini, na kuishi kwa hofu—hatimaye tulikuwa tunaenda kuitwa baba na mama. Tuliamini kuwa huu ulikuwa ni ushindi wa mwisho dhidi ya Kamulenga.

Lakini furaha ile ilianza kuingia doa baada ya mwezi mmoja. Zaituni alianza kuwa na tabia za ajabu. Alikuwa anapenda kukaa gizani peke yake, na wakati mwingine nilikuwa namkuta akiongea na kitu ambacho hakionekani. Afya yake ilianza kudhoofika, na chakula pekee alichokuwa anatamani kilikuwa ni nyama mbichi yenye damu.

"Zaituni, mke wangu, mbona unakula nyama mbichi? Hii si nzuri kwa afya yako na ya mtoto," nilimwambia kwa hofu siku moja nilipomkuta jikoni usiku wa manane.

Aligeuka na kunitazama. Macho yake yalikuwa na rangi ya kijani kwa mbali, kisha akatabasamu tabasamu ambalo lilinitia baridi mwili mzima. "Said, huyu kiumbe aliyeko tumboni mwangu ana njaa ya vitu ambavyo wewe huvijui."

Siku iliyofuata, nikiwa sokoni nikipanga hesabu za samaki, nilihisi mkono wenye baridi kali ukinishika bega. Niligeuka na kumkuta mzee mmoja kipofu, aliyevaa kanzu iliyochakaa na kushika fimbo ya mti wa mbuyu—mti ule ule unaopatikana kule msitu wa Miombo.

"Festo..." yule mzee alinong'ona kwa sauti iliyonifanya nistuke, maana hakuna mtu Tanga aliyelijua jina langu la zamani.

"Wewe ni nani? Unanijua wapi?" nilimuuliza huku nikitetemeka.

"Usijali mimi ni nani. Lakini jua hili: Damu ya mganga haifi kirahisi, na mbegu aliyoipanda Kamulenga ndani ya Zuhura kabla hajafa, bado inachipua. Linda sana kile kilichoko tumboni mwa mkeo, maana kitakapozaliwa, kinaweza kuwa neema au kikawa ni kurudi kwa yule uliyemzika kwenye majivu," mzee yule alisema na kutoweka kwenye umati wa watu kabla sijamkamata.

Nilirudi nyumbani nikiwa nimechanganyikiwa. Nilianza kujiuliza; je, tulipata ushindi wa kweli au Kamulenga alituchezea mchezo wa akili? Usiku ule, nikiwa nimelala, nilisikia sauti ya mtoto mchanga ikicheka kwa sauti nzito ya kiume ikitokea ndani ya tumbo la Zaituni. Niliwasha taa haraka, nikakuta tumbo la Zaituni likicheza kwa nguvu ya ajabu, na kwa mbali, nikaona alama ya pembe ikichomoza kwenye ngozi ya tumbo lake na kisha kupotea.