Maisha ya Mwanza hayakuwa rahisi kama nilivyodhani. Wiki mbili za kwanza tulikuwa tunalala kwenye vibaraza vya maduka makubwa pale mtaa wa Liberty. Kila usiku nilikuwa nakesha nikimlinda Zuhura asidhuriwe na vibaka, huku mkononi nikiwa nimeshika kile kifurushi cha dawa alichotupa Mzee Manyanya kama silaha yangu pekee.

Bahati ilianza kutuangukia nilipokutana na Mzee mmoja wa Kiarabu aliyeitwa **Sheikh Rashid**. Alikuwa anamiliki duka kubwa la jumla la vifaa vya ujenzi na mabomba. Alipoona jinsi nilivyokuwa nachakarika kubeba mizigo ya wateja wake kwa uaminifu, aliniita pembeni.

“Kijana, unaonekana una nguvu na una nidhamu. Unataka kazi ya ulinzi hapa dukani usiku?” Sheikh Rashid aliniuliza huku akivuta tasbihi yake.

“Ndio mzee, nitashukuru sana,” nilijibu kwa unyenyekevu.

Alinipa chumba kidogo nyuma ya duka lake ambapo mimi na Zuhura tulihamia. Zuhura naye alianza kusaidia usafi pale dukani na kupika chakula cha mchana cha wafanyakazi. Kwa mara ya kwanza baada ya miezi mingi, tulianza kuishi kama binadamu wa kawaida. Tulikula vizuri, tulilala kwenye godoro, na tukaacha kuota ndoto za kutisha za Kamulenga.

Siku moja usiku, nikiwa nimekaa kwenye kiti changu cha ulinzi mlangoni mwa duka, nilihisi baridi kali ya ajabu ikipita. Ilikuwa ni baridi inayofanana na ile ya msitu wa Miombo. Nilinyanyuka na tochi yangu na kuanza kuzunguka duka.

Nilipofika upande wa nyuma wa duka, karibu na kile chumba chetu, niliona msichana mmoja mrembo sana amevaa nguo nyeupe pepepe. Alikuwa amekaa kwenye mwamba mmoja mkubwa, akilia kwa sauti ya chini yenye kuhuzunisha.

“Dada, unafanya nini hapa usiku huu? Huku ni hatari,” nilimuuliza huku nikimmulika kwa tochi.

Alipoinua uso wake, nilishtuka sana kiasi cha kuangusha tochi yangu chini. Msichana yule hakuwa na macho, badala yake alikuwa na matundu mawili meusi yaliyokuwa yanatoa moshi mweupe. Na katikati ya paji la uso wake, alikuwa na alama ya pembe... pembe ile ile niliyoiiba kwa Kamulenga!

“Festo... unadhani kuta za mawe zinaweza kunizuia?” sauti yake haikuwa ya kike, ilikuwa ni sauti nzito ya kiume iliyokuwa inatokea tumboni mwake. Ilikuwa ni sauti ya Kamulenga!

“Ondoka! Mungu yuko upande wangu!” nilipiga kelele huku nikitafuta panga langu, lakini mkono wangu ulikuwa umepooza kabisa, sikuweza hata kuusogeza.

Yule msichana alisimama na kuanza kunisogelea, miguu yake haikuwa inagusa ardhi. Alikuwa anacheka kicheko kilichokuwa kinatikisa vioo vya duka la Sheikh Rashid. Kila hatua aliyokuwa anapiga, mimi nilihisi nguvu zangu zinaniishia na ulimi wangu unakuwa mzito.

“Umeiba nguvu zangu, sasa mimi nitachukua roho ya mke wako,” yule kiumbe alisema huku akielekea kwenye mlango wa chumba alicholala Zuhura.

Nilijitahidi kutoa sauti lakini nikaishia kutoa miguno tu. Ghafla, nilisikia mlango wa chumba ukifunguka kwa kishindo. Zuhura alitoka nje akiwa amebeba chupa ya maji. Hakuwa na uoga hata kidogo, macho yake yalikuwa yanang'aa kwa imani ya ajabu.

“Katika jina la aliye juu, toweka!” Zuhura alipiga yowe na kumwagia yule kiumbe maji yale.

Kukatokea mlipuko mkubwa wa mwanga na harufu ya kitu kinachoungua. Yule msichana wa nguo nyeupe aligeuka kuwa moshi mweusi na kutoweka angani, huku akipiga kelele za maumivu.

Sheikh Rashid alitoka nje na bunduki yake baada ya kusikia kelele, lakini hakukuta kitu. Alitutazama kwa mshangao. “Kuna nini wanangu?”

Mimi nilianguka chini kwa uchovu, nikishika mikono ya Zuhura. “Mzee, tuna vita ambayo haina silaha za binadamu,” nilimwambia Sheikh Rashid huku nikitetemeka.

Tangu usiku ule, Sheikh Rashid alitambua kuwa sisi tuna siri nzito. Alituchukua na kutupeleka kwa imamu mmoja mkuu kule Msikiti wa kishua Mwanza kwa ajili ya maombi ya kinga. Lakini ndani ya moyo wangu, nilijua kuwa Kamulenga hatokoma mpaka ajue kuwa sisi si mawindo yake tena.