Episode 17: Siku ya Nne na Kauli za Siri za Neema
Baridi kali ya Chumba cha Wagonjwa Mahututi (ICU) ilikuwa ikichoma hadi kwenye mifupa yangu, lakini sikuwa najali. Nilikuwa nimevaa lile joho maalum la kijani la hospitali juu ya nguo zangu, huku miguu yangu ikiwa imefungwa nailoni safi kama taratibu za wodini zinavyoelekeza. Nilisimama pale pembeni ya kitanda cha chuma, nikitazama jinsi mashine ya *ventilator* ilivyokuwa ikimvuta dada yangu kifua juu na chini kwa mdundo wa kidijitali: *Shuuu... Pwiii... Shuuu... Pwiii...*
Macho ya Neema yaliyokuwa yamefumba kwa masaa mengi yalianza kucheza chini ya kope zake zilizosinyaa. Taratibu, alifumbua macho hayo. Yaliyokuwa yamebaki ni mboni zilizofifia nuru na kujaa wekundu wa damu iliyochoka. Aliponiona nimesimama karibu yake, nikiwa nalia kimya kimya huku machozi yakidondoka kwenye mask niliyovaa, alijaribu kusogeza vidole vyake vilivyokuwa vimefungwa dondandani ya mashine ya kupima mapigo ya damu.
Alinitazama kwa macho yaliyobeba ujumbe mzito, macho yaliyokuwa na dhihirisho la wazi kabisa la mtu anayejua kuwa safari yake ya duniani imebakiza hatua chache sana. Chini ya ile barakoa kubwa na mipira iliyoingia kooni mwake, Neema alijitahidi kutoa sauti lakini ikashindikana; mrija ule mkubwa ulimzuia kabisa kugeuza kamba za sauti.
Alionyesha ishara kwa macho yake, akitazama mkono wangu mmoja uliokuwa umeshika reli ya kitanda, kisha akatazama kile kikaratasi kidogo cha risiti na kalamu aliyokuwa ameiacha muuguzi juu ya meza ndogo ya wagonjwa.
"Dada... unataka kuandika kitu?" nilimuuliza kwa sauti ya kunong'ona iliyovunjika kwa kilio.
Neema alitikisa kichwa chake kidogo sana kuashiria "Ndiyo."
Nilichukua ile kalamu haraka na kile kikaratasi, nikakisogeza karibu na kiganja chake cha kulia. Kwa tabu sana, huku mkono wake ukitetemeka kwa kukosa nguvu na mishipa ikiwa imevimba kutokana na dripu za mfululizo, Neema alianza kuchora herufi juu ya kile karatasi. Kila herufi aliyoiandika ilikuwa kama inamnyofoa nguvu zake zilizobaki.
Alikaa karibu dakika tatu kuandika sentensi fupi. Nilipoinua kile kikaratasi na kukisoma, moyo wangu ulishtuka na donda jipya likapasuka kifuani mwangu. Maandishi yale yaliyokuwa yamepinda yalisomeka hivi kwa lugha ya siri kati yangu na yeye:
> *"Salome mdogo wangu... mwilini najihisi naungua moto, sumu inamaliza kila kitu. Naona giza linakaribia. Usijaribu kufanya chochote kumfurahisha mwanadamu maishani mwako... Gharama yake ni hii unayoiona sasa hivi kitandani."*
Niliziba mdomo wangu kwa mkono mmoja kuzuia kilio kikubwa kisitoke kikawastua wauguzi wa nje. Nilimshika mkono wake wa baridi, nikaupiga busu mfululizo. "Dada... usiseme hivyo jamani. Usiseme hivyo we utapona... daktari amesema dawa mpya zitaanza kufanya kazi... utarudi Kahama na utaishi mwaya, watoto wako wanakusubiri," nilimwambia huku nikidanganya nafsi yangu, nikijaribu kumtengenezea matumaini ambayo hata mimi sikuwa nayo moyoni.
Neema aligeuza kichwa chake taratibu, akatazama juu kwenye dari ya hospitali, kisha akasogeza tena kalamu na kuandika maneno mengine chini ya ile sentensi ya kwanza:
> *"Naona mtu akikaribia kufa anajijua... mimi najijua mdogo wangu, msidanganyike. Naomba mume wangu asijue maumivu haya ya mwisho niliyokiandikia hapa... itamuua kwa majuto."*
Kila neno aliloandika lilikuwa dhihirisho kuwa alikuwa ananiaga kimyakimya bila shemeji yake kujua uzito wa donda la mwisho lililopo moyoni mwake. Ghafla, ile mashine ilianza kupiga mlio wa mabadiliko ya mapigo ya moyo, na muuguzi alifungua mlango wa kioo na kuingia haraka.
"Binti, muda wako wa dakika tano umeisha, na mgonjwa hapaswi kujichosha kwa sasa," muuguzi alisema akinisogeza pembeni. Nilinyofoa kile kikaratasi kwa haraka na kukitumbukiza ndani ya sidiria yangu, nikamtazama dada yangu kwa mara ya mwisho kabla ya kutoka nje, huku akifumba macho yake tena taratibu.
---
**Katika Episode Inayofuata (SURA YA 18: Wosia wa Watoto na Machozi ya Juma):**
Mchana unapoisha na kuingia jioni ya siku hiyo ya nne, Juma naye anaruhusiwa kuingia ICU kumtazama mkewe. Safari hii Neema anajikaza na kuandika wosia mzito kuhusu wanawake na watoto wake alioacha Kahama, akimtaka Juma kuwa mwangalifu na maneno yake mbeleni. Je, Juma atachukua hatua gani anaposoma wosia huo wa mkewe aliyelala kwenye mashine ya kupumulia? Usikose kufuatilia Sura ya 18!
Macho ya Neema yaliyokuwa yamefumba kwa masaa mengi yalianza kucheza chini ya kope zake zilizosinyaa. Taratibu, alifumbua macho hayo. Yaliyokuwa yamebaki ni mboni zilizofifia nuru na kujaa wekundu wa damu iliyochoka. Aliponiona nimesimama karibu yake, nikiwa nalia kimya kimya huku machozi yakidondoka kwenye mask niliyovaa, alijaribu kusogeza vidole vyake vilivyokuwa vimefungwa dondandani ya mashine ya kupima mapigo ya damu.
Alinitazama kwa macho yaliyobeba ujumbe mzito, macho yaliyokuwa na dhihirisho la wazi kabisa la mtu anayejua kuwa safari yake ya duniani imebakiza hatua chache sana. Chini ya ile barakoa kubwa na mipira iliyoingia kooni mwake, Neema alijitahidi kutoa sauti lakini ikashindikana; mrija ule mkubwa ulimzuia kabisa kugeuza kamba za sauti.
Alionyesha ishara kwa macho yake, akitazama mkono wangu mmoja uliokuwa umeshika reli ya kitanda, kisha akatazama kile kikaratasi kidogo cha risiti na kalamu aliyokuwa ameiacha muuguzi juu ya meza ndogo ya wagonjwa.
"Dada... unataka kuandika kitu?" nilimuuliza kwa sauti ya kunong'ona iliyovunjika kwa kilio.
Neema alitikisa kichwa chake kidogo sana kuashiria "Ndiyo."
Nilichukua ile kalamu haraka na kile kikaratasi, nikakisogeza karibu na kiganja chake cha kulia. Kwa tabu sana, huku mkono wake ukitetemeka kwa kukosa nguvu na mishipa ikiwa imevimba kutokana na dripu za mfululizo, Neema alianza kuchora herufi juu ya kile karatasi. Kila herufi aliyoiandika ilikuwa kama inamnyofoa nguvu zake zilizobaki.
Alikaa karibu dakika tatu kuandika sentensi fupi. Nilipoinua kile kikaratasi na kukisoma, moyo wangu ulishtuka na donda jipya likapasuka kifuani mwangu. Maandishi yale yaliyokuwa yamepinda yalisomeka hivi kwa lugha ya siri kati yangu na yeye:
> *"Salome mdogo wangu... mwilini najihisi naungua moto, sumu inamaliza kila kitu. Naona giza linakaribia. Usijaribu kufanya chochote kumfurahisha mwanadamu maishani mwako... Gharama yake ni hii unayoiona sasa hivi kitandani."*
Niliziba mdomo wangu kwa mkono mmoja kuzuia kilio kikubwa kisitoke kikawastua wauguzi wa nje. Nilimshika mkono wake wa baridi, nikaupiga busu mfululizo. "Dada... usiseme hivyo jamani. Usiseme hivyo we utapona... daktari amesema dawa mpya zitaanza kufanya kazi... utarudi Kahama na utaishi mwaya, watoto wako wanakusubiri," nilimwambia huku nikidanganya nafsi yangu, nikijaribu kumtengenezea matumaini ambayo hata mimi sikuwa nayo moyoni.
Neema aligeuza kichwa chake taratibu, akatazama juu kwenye dari ya hospitali, kisha akasogeza tena kalamu na kuandika maneno mengine chini ya ile sentensi ya kwanza:
> *"Naona mtu akikaribia kufa anajijua... mimi najijua mdogo wangu, msidanganyike. Naomba mume wangu asijue maumivu haya ya mwisho niliyokiandikia hapa... itamuua kwa majuto."*
Kila neno aliloandika lilikuwa dhihirisho kuwa alikuwa ananiaga kimyakimya bila shemeji yake kujua uzito wa donda la mwisho lililopo moyoni mwake. Ghafla, ile mashine ilianza kupiga mlio wa mabadiliko ya mapigo ya moyo, na muuguzi alifungua mlango wa kioo na kuingia haraka.
"Binti, muda wako wa dakika tano umeisha, na mgonjwa hapaswi kujichosha kwa sasa," muuguzi alisema akinisogeza pembeni. Nilinyofoa kile kikaratasi kwa haraka na kukitumbukiza ndani ya sidiria yangu, nikamtazama dada yangu kwa mara ya mwisho kabla ya kutoka nje, huku akifumba macho yake tena taratibu.
---
**Katika Episode Inayofuata (SURA YA 18: Wosia wa Watoto na Machozi ya Juma):**
Mchana unapoisha na kuingia jioni ya siku hiyo ya nne, Juma naye anaruhusiwa kuingia ICU kumtazama mkewe. Safari hii Neema anajikaza na kuandika wosia mzito kuhusu wanawake na watoto wake alioacha Kahama, akimtaka Juma kuwa mwangalifu na maneno yake mbeleni. Je, Juma atachukua hatua gani anaposoma wosia huo wa mkewe aliyelala kwenye mashine ya kupumulia? Usikose kufuatilia Sura ya 18!