Miale ya dhahabu ya jua la jioni ilikuwa ikipenya kupitia mapazia mazito ya hariri katika sebule ya mjengo mpya wa Onua na Ekene. Harufu ya upya—mchanganyiko wa rangi ya kuta na fanicha za gharama—ilijaza hewa, ikitoa ishara ya mwanzo wa maisha ya kifalme ambayo wanandoa hao walikuwa wameyasubiri kwa miaka mitatu ya ndoa yao. Onua alisimama katikati ya sebule, mikono yake ikiwa kiunoni huku akizungusha macho yake kwa fahari.

"Ekene mpenzi, hatimaye tumefika! Ndoto yetu imetimia," Onua alimgeukia mumewe aliyekuwa akiingia sebuleni akivuta boksi la mwisho la nguo.

Ekene alitua boksi chini, akapumua kwa nguvu na kumkumbatia mkewe kwa upendo. "Ni kweli Onua. Tumepambana sana kutaabika kwenye nyumba za kupanga, lakini sasa Mungu ametupa mahali petu wenyewe. Hapa ndipo tutakapolelea watoto wetu na kuzeeka pamoja."

Onua alicheka kwa furaha, akianza kupanga mapambo madogo madogo kwenye kabati la TV. Alikuwa ameshafanya mipango yote moyoni mwake; chumba kipi kitakuwa cha watoto, na aina gani ya maua yataoteshwa kwenye bustani ya nje. Kwao, nyumba hii ilikuwa zaidi ya jengo; ilikuwa ishara ya ushindi dhidi ya umaskini.

Wakiwa bado wapo katika hali hiyo ya furaha, ghafla walisikia mlango wa nje ukigongwa kwa sauti ya upole lakini iliyofuatana. *Gonga! Gonga! Gonga!*

Onua na Ekene walitazamana kwa mshangao kidogo. "Kuna mtu ulimwalika leo?" Ekene aliuliza kwa sauti ya chini.
"Hapana mpenzi, hata namba za majirani bado hatuna," Onua alijibu huku akisimama kuelekea mlangoni.

Alipofungua mlango, alikutana na mwanamke mmoja aliyekuwa amevaa kwa heshima na ustaraabu mkubwa. Alikuwa na umri wa makamo, akionekana kama mtu mwenye hadhi na uwezo kifedha. Uso wake ulikuwa umejaa tabasamu la upole lililoweza kumfanya yeyote ajihisi salama. Mkononi mwake alishikilia sanduku zuri lililofungwa kwa karatasi ya zawadi ya rangi ya dhahabu.

"Habari binti yangu? Karibuni sana kwenye mtaa wetu mzuri," mwanamke yule alisema kwa sauti nyororo na ya kirafiki. "Jina langu ni Bibi Koka, mimi ndiye mwenyekiti wa mtaa huu. Tuliambiwa kuwa mmepata wakazi wapya, nikaona si vyema nikae bila kuja kuwasalimia na kuwakaribisha kwa niaba ya serikali ya mtaa."

Onua aliguswa sana na ukarimu ule usiotarajiwa. "Ooh, asante sana mama! Karibu ndani tafadhali, usibaki hapo mlangoni."

Bibi Koka aliingia ndani, macho yake yakizunguka kila kona ya nyumba huku akisifia urembo wake kwa maneno matamu. "Mna nyumba nzuri sana wanangu, hongereni kwa kazi nzuri. Na huyu ndiye mumeo, Ekene?" Ekene alisimama na kumsalimia kwa heshima kubwa. "Karibu sana Mama Mwenyekiti, tunashukuru kwa kutujali."

"Asanteni sana. Sitakaa sana mwanangu, nina mkutano mwingine muhimu baada ya hapa, lakini nimekuletea kiazio kidogo," Bibi Koka alisema huku akimkabidhi Onua lile sanduku la dhahabu. "Hii ni zawadi yangu ndogo kwenu. Ni kitu cha kurembesha kuta za nyumba yenu ili iwe na kumbukumbu nzuri ya siku mliyoingia hapa."

Onua alifungua zawadi ile kwa shauku kubwa. Ndani yake kulikuwa na saa kubwa ya ukutani, iliyotengenezwa kwa mbao ngumu na yenye nakshi za kizamani lakini za kuvutia ajabu. Ilikuwa saa ya kipekee ambayo Onua hakuwahi kuiona katika duka lolote la samani jijini.

"Inapendeza sana mama! Hii saa ni ya kipekee," Onua alishukuru huku akiiangalia ile saa.
Bibi Koka alitabasamu kidogo, tabasamu ambalo kwa mbali lilionekana kuwa na siri nzito ambayo ilijificha nyuma ya upole wake. "Iwekeni hapo sebuleni mahali ambapo kila mtu anaweza kuiona. Itawasaidia kukumbuka muda wenu wa mafanikio na amani. Nawatakia maisha mema na yenye heri."

Baada ya Bibi Koka kuondoka, Ekene alichukua misumari na kuing’iniza ile saa ukutani, katikati kabisa ya sebule. "Majirani wa hapa wana ukarimu wa ajabu kweli," alisema Ekene akivutiwa na sauti ya *tiki-taka* ya saa ile iliyoanza kutingishika.

Haikuishia hapo. Kwa wiki nzima iliyofuata, mlango wa kina Onua haukukauka wageni. Majirani mbalimbali walikuwa wakipishana kuleta zawadi kama ishara ya ukaribisho. Wengine walileta seti za vyombo vya jikoni, wengine manukato ya gharama, na wengine walileta vitambaa vya thamani.

Miongoni mwa zawadi hizo, Onua alivutiwa zaidi na kitambaa cha Kiholanzi kilicholetwa na mwanamke mmoja aliyetambulika kama jirani wa nyumba ya tatu. Kitambaa kile kilikuwa na rangi nzuri zilizong'aa na nakshi ambazo Onua alikipenda kiasi cha kuapa kuwa atakuja kukishona siku ya sherehe yake kubwa ya ubatizo wa mtoto wake wa kwanza. Alizichukua zawadi zote na kuzihifadhi kwa uangalifu mkubwa.

Siku ya Jumapili, rafiki wa dhati wa Onua, Amara, alikuja kumtembelea kwa mara ya kwanza tangu wahamie. Walipokuwa wamekaa sebuleni, Onua alianza kumsifia Bibi Koka na majirani wengine kwa ukarimu wao uliopitiliza.

"Amara, huwezi amini! Watu wa hapa ni malaika. Angalia hii saa, angalia vile vitambaa na vyombo kule ndani. Wote wamejitokeza kunikaribisha kwa mikono miwili," Onua alisema kwa mbwembwe nyingi.

Amara, ambaye alikuwa mtu wa tahadhari na mwenye msimamo mkali, alikunja uso kidogo huku akiiangalia ile saa ya ukutani kwa mashaka. "Onua, rafiki yangu... mimi sipendi kuingilia furaha yako, lakini uwe makini sana. Huwezi kuhamia mtaa wa watu matajiri na kila mtu aanze kukurushia zawadi namna hiyo bila hata kukujua."

"Ah Amara, acha wivu wako wa kila siku! Kwani kuna ubaya gani mtu kuonyesha upendo kwa jirani yake?" Onua alicheka huku akimkejeli rafiki yake.

"Sio wivu, Onua. Moyo wa mtu ni msitu mnene," Amara alionya kwa sauti ya uzito. "Kuna watu wanatoa zawadi ili wapate mlango wa siri wa kuingilia kwenye maisha yako. Je, umeziombea hizo zawadi? Je, unajua mikono iliyozigusa ina nia gani ya kweli? Kuwa mwangalifu, usikubali kila kinachong'aa."

Onua alipuuza maneno ya rafiki yake na kuendelea kucheka. Alihisi Amara anaogopa tu kuona yeye anaishi maisha ya kifahari. Alichokuwa hajui Onua ni kwamba, tangu ile saa ya Bibi Koka ianze kupiga *tiki-taka* ukutani mwao, kitu fulani cha siri kilikuwa kimeanza kufyonza neema na baraka za nyumba ile, kikisubiri muda sahihi wa kuanza kutekeleza azma yake ya giza.