Giza la usiku lilitanda nje, lakini ndani ya jiko la Richard, hali ilikuwa ya moto na msisimko usioelezeka. Rahma alijikuta akiwa amepoteza nguvu kabisa mikononi mwa shemeji yake, Ramadhani. Ile hofu ya mwanzo iligeuka kuwa kiu ya ajabu ambayo hakuwahi kuijua tangu aolewe na Richard.

Walipomaliza, Rahma alikurupuka na kuanza kuvaa khanga yake kwa mikono inayotetemeka. Machozi ya hatia yalianza kumlengalenga. "Shemeji... tumefanya nini? Richard akijua atakufa kwa uchungu," alinong'ona huku akijifuta jasho lililochanganyika na povu la sabuni.

Ramadhani, akiwa ametulia tuli huku akirekebisha msuli wake, alicheka kicheko cha chini. "Tuliza mshono, Rahma. Richard hawezi kujua kama mimi na wewe hatusemi. Na kwani umeshindwa kufurahia? Mbona ulikuwa unaniganda kama ruba?"

Maneno ya Ramadhani yalikuwa ya kashfa lakini yalikuwa na ukweli uliomchoma Rahma. Alijua fika kuwa hajashurutishwa kwa nguvu; mwili wake ulimtaka Ramadhani.

Rahma alikimbilia bafuni nje kujisafisha haraka kabisa kabla hajaingia chumbani kwa mumewe. Alipoingia chumbani, alimkuta Richard bado amelala fofofo, akikoroma kwa uchovu wa kazi za kutwa nzima. Rahma alijilaza pembeni yake, lakini usingizi haukuja. Kila alipofumba macho, alikuwa anahisi miguso ya Ramadhani. Alijihisi mchafu, lakini moyo wake ulikuwa unadunda kwa namna ya tofauti.

Asubuhi iliyofuata, Richard aliamka akiwa na mchangamko. "Mke wangu, jana nililala kama nimepigwa na rungu. Hata sikuwasikia mkimaliza maongezi yenu na kaka."

Rahma alishusha pumzi ya mapafu yote. "Ndiyo mume wangu, tuliongea kidogo tu kisha nikaenda kulala."

Wakati wa kifungua kinywa, Ramadhani alitoka chumbani kwake akiwa amevalia nadhifu. Alimwamkia mdogo wake kwa uchangamfu mkubwa, kisha akamtazama Rahma na kumkonyeza kwa siri wakati Richard ameinama kunywa chai. Rahma alikaribia kumwaga chai kwa mshtuko.

"Mdogo wangu Richard," Ramadhani alianza kusema, "leo nahitaji kwenda mjini kidogo kufuata baadhi ya vifaa vyangu nilivyoviacha kwenye gari la rafiki yangu. Nitarudi jioni sana au kesho asubuhi."

Richard alitikisa kichwa. "Sawa kaka, haina shida. Mimi pia leo nina safari ya kwenda kijiji cha jirani kufuata mbegu za mahindi, nitachelewa kurudi."

Huo ulikuwa ni uongo wa Ramadhani. Hakuna vifaa vyovyote alivyokuwa anaenda kufuata. Alitaka kumpa Rahma nafasi ya "kumkumbuka" ili atakaporudi usiku huo, mchezo uwe rahisi zaidi.

Richard alipoondoka, Rahma alibaki nyumbani peke yake. Masaa yalipita, na kila dakika ilionekana kama mwaka. Alijikuta akishinda mlangoni akitazama njia. Je, alikuwa akimsubiri Richard au alikuwa na shauku ya kumuona Ramadhani?

Jua lilipoanza kuzama, sauti ya pikipiki ilisikika nje. Rahma alikimbia mlangoni akidhani ni Richard, lakini alikuwa ni Ramadhani akiwa amebeba mfuko mweusi.

"Richard bado hajarudi?" Ramadhani aliuliza huku akiingia ndani na kufunga mlango wa mbele kwa ufunguo, jambo ambalo si la kawaida mchana kweupe.

"Bado... shemeji, kwanini unafunga mlango?" Rahma aliuliza kwa sauti ya kutetemeka.

Ramadhani alimtazama kwa macho yaliyojaa njaa ya kimapenzi. "Nimefunga kwa sababu nataka nikupe zawadi niliyokuletea kutoka mjini... zawadi ambayo Richard hawezi kukupa."