Baada ya sherehe za harusi kutulia, kijiji cha Mbuyuni kilirejea katika hali yake ya kawaida ya utulivu. Richard, akiwa bado ana furaha ya kuanza maisha mapya ya ndoa, alimsihi kaka yake Ramadhani abaki kwa wiki moja zaidi ili wapate muda wa kuzungumza mambo ya kifamilia.

"Kaka Rama, najua mjini kuna kazi nyingi, lakini naomba utuvumilie kidogo. Shemeji yako Rahma bado ni mgeni hapa, na nilitaka ukae nasi kidogo ili angalau muzoeane kama ndugu," Richard alimwambia kaka yake kwa sauti ya unyenyekevu.

Ramadhani alitabasamu moyoni. Hilo ndilo neno alilokuwa akilisubiri. "Usijali mdogo wangu, damu ni nzito kuliko maji. Nitakaa hapa kwa siku chache zaidi kabla sijaelekea mjini."

Siku ya kwanza ilianza kwa utulivu. Richard, akiwa ni mزارع (mkulima) mwenye bidii, alilazimika kwenda shambani asubuhi na mapema ili kukagua mazao yake, akimwacha mke wake Rahma nyumbani akishughulika na kazi za ndani. Ramadhani, kwa upande wake, alikuwa akishinda sebuleni au nje kwenye kivuli cha mwembe, akijifanya anasoma magazeti lakini macho yake yakiwa kwa Rahma.

Rahma alikuwa mwanamke mwenye heshima na nidhamu ya hali ya juu. Kila alipopita karibu na shemeji yake, alijitanda khanga yake vizuri na kumsalimia kwa adabu. Lakini uzuri wa Rahma ulikuwa kama sumaku kwa Ramadhani. Kila Rahma alipoinama kufanya usafi au anapokuwa akichota maji, Ramadhani alikuwa akimmezea mate.

"Shemeji, mbona unajitaabisha sana na kazi hizi? Si upumzike kidogo nikupe story za mjini?" Ramadhani alijaribu kuanzisha mazungumzo huku akimtazama Rahma kwa jicho la "kihuni".

Rahma alitabasamu kidogo, "Hapana shemeji, hizi ni kazi za kawaida tu. Richard akirudi lazima akute nyumba safi na chakula kiko tayari."

Ramadhani alijisogeza karibu na kuanza kumsifia, "Mdogo wangu Richard ana bahati sana kupata mke kama wewe. Yaani huku kijijini kuna warembo hivi? Mbona mimi sikukuona mapema?"

Sauti ya Ramadhani ilikuwa na toni ya utani, lakini macho yake yalionyesha dhamira nyingine kabisa. Rahma alihisi hali ya kutostahili, akacheka kwa aibu na kuingia jikoni haraka. Moyoni mwake, Rahma alianza kuhisi kuwa shemeji yake hakuwa mtu wa kawaida; kulikuwa na kitu ndani ya macho ya Ramadhani kilichomfanya ajisikie vibaya.

Usiku ulipoingia, Richard alirudi akiwa amechoka lakini mwenye furaha. Walikula chakula cha usiku pamoja kama familia. Hata hivyo, Ramadhani alikuwa kimya, akili yake ikipanga mbinu ya namna ya kumpata Rahma bila Richard kujua.