MAZUNGUMZO YA SIRI
Habari ya ujauzito wa Rehema ilibadilisha kabisa hali ya hewa ndani ya nyumba yetu ya Mabibo. Kwa Juma, kila siku ilikuwa ni sherehe. Alikuwa akirudi kutoka kazini akiwa amebeba matunda mbalimbali, vinywaji vyenye virutubisho, na wakati mwingine nguo ndogondogo za watoto wachanga, akisema anaanza maandalizi mapema.
Kwangu mimi, furaha ya Juma ilikuwa ni adhabu ya kisaikolojia. Kila nilipomuona akipapasa tumbo la Rehema na kuzungumza na kiumbe kilichokuwa ndani yake, moyo wangu ulikuwa ukivuja damu kimyakimya. Nilihisi kama mwizi anayeishi nyumba moja na mtu aliyemwibia mali yake yenye thamani kubwa zaidi.
Siku mbili baada ya taarifa ile ya hospitali, fursa ambayo niliikwepa kwa nguvu zote ilitokea. Ilikuwa ni siku ya Jumanne jioni. Juma alikuwa ameshatoka kwenda kazini mapema kidogo kwa sababu kulikuwa na kikao cha dharura cha walinzi wote kituoni.
Niliporudi nyumbani majira ya saa moja usiku, nilimkuta Rehema amekaa sebuleni peke yake. Taa ya sebuleni ilikuwa imewashwa, lakini runinga ilikuwa imezimwa. Alikuwa amejiegemeza kwenye kochi, mkono wake ukiwa juu ya tumbo lake, macho yake yakitazama dari kwa mawazo mazito.
Nilipotaka kupita haraka kuelekea chumbani kwangu kama ilivyokuwa kawaida yangu ya siku zote, Rehema aliniita kwa sauti ya chini lakini iliyobeba uzito mkubwa.
"Kelvin... tafadhali usipite. Kaa chini kidogo, tunahitaji kuongea."
Nilisita. Nilitazama mlango wa mbele kuhakikisha umefungwa, kisha nikageuka na kumtazama. Uso wake ulikuwa umepauka kidogo, na macho yake yalionyesha wazi kuwa alikuwa amelia muda si mrefu. Nilienda kukaa kwenye kochi la mbali naye, nikiweka mikono yangu magotini.
"Kuna nini Rehema? Mbona unaonekana kama umelia?" nilimuuliza kwa sauti ya chini.
Rehema alishusha pumzi ndefu, machozi mapya yakianza kulengalenga machoni pake. Alinitazama usoni kwa muda mrefu kabla ya kuzungumza.
"Kelvin... mimi naogopa," alisema huku sauti yake ikitetemeka. "Nimejaribu kupiga hesabu zangu tangu juzi tulipotoka hospitali, na akili yangu inakaribia kupasuka."
Moyo wangu ulipiga paah! "Hesabu gani Rehema?"
"Hesabu za hii mimba," alijibu huku akifuta chozi lililoteremka shavuni mwake. "Kabla ya usiku ule tuliofanya lile kosa, mimi na Juma tulikuwa tumepishana siku nyingi sana kwa sababu ya ratiba zake za kazi na mimi nilikuwa kwenye siku zangu za hatari. Baada ya usiku ule wa saa tisa... ndipo nilipokuja kugundua kuwa siku zangu za hedhi hazikutokea."
Maneno hayo yalinitoa jasho jembamba usoni. Nilihisi koo langu likikauka ghafla. Nilichokuwa nikikihofia kwa asilimia tisini na tisa, sasa kilikuwa kinathibitishwa na mhusika mwenyewe.
"Unamaanisha... unamaanisha hii mimba ni yangu?" niliuliza kwa sauti iliyokuwa ikinong'ona, nikijisogeza mbele kidogo kwenye kochi.
Rehema aliinamisha kichwa chake chini, kisha akatikisa kichwa kukubali. "Kwa asilimia kubwa sana Kelvin, mtoto huyu ni wako. Najua mwili wangu, na najua siku zangu. Juma anafurahi sana, anajua amepata mtoto wake wa kwanza, lakini mimi ndani ya moyo wangu ninakufa na siri hii."
Nilibaki nimepigwa na butwaa. Mikono yangu ilishika kichwa changu, nikihisi kama chumba kizima kinanizunguka. Nilimtazama Rehema, kisha nikatazama picha ya harusi ya Juma na Rehema iliyokuwa imetundikwa ukutani sebuleni. Katika picha ile, Juma alikuwa akitabasamu kwa furaha kubwa akiwa amemshika mkewe begani.
"Rehema, sasa tutafanya nini? Hatuwezi kuendelea kuishi hivi," nilisema kwa hofu. "Mtoto akizaliwa na kufanana na mimi je? Juma si atajua? Atatuua sote wawili!"
Rehema alinyanyua kichwa chake na kunitazama kwa macho makavu yenye msimamo wa ajabu. Hofu iliyokuwa usoni mwake dakika chache zilizopita ilionekana kupungua, na nafasi yake ikachukuliwa na ujasiri wa mwanamke anayetaka kulinda ndoa yake kwa gharama yoyote.
"Sikiliza Kelvin," Rehema alisema kwa sauti ya utulivu. "Hakuna mtu atakayejua, na mtoto huyu hatakosa baba. Juma tayari ameshampokea huyu mtoto kwa moyo wake wote. Kama tukisema ukweli leo, tutavunja ndoa yangu, tutaharibu maisha ya Juma—anaweza hata kujiua au kutufanyia kitu kibaya—na mtoto huyu atakua bila baba."
"Kwa hiyo unataka tufanye nini?" nilimuuliza.
"Tunazika hii siri kaburini," alijibu bila kusita. "Kuanzia leo, mimi na wewe tunarudi kuwa shemeji na wifi kama tulivyokuwa zamani. Hakuna tena kuzungumza kuhusu usiku ule, hakuna tena kuangalianana kwa mashaka. Mimi nitamlea huyu mtoto kama mtoto wa Juma, na wewe utaendelea kuwa rafiki yake kama kawaida. Naomba niape mbele yangu leo, Kelvin, kwamba kamwe hutamwambia Juma kuhusu hili, hata ikitokea nini."
Nilimtazama Rehema kwa muda mrefu. Nilijua fika kuwa kiapo hicho kilikuwa kinanifunga minyororo ya maisha yangu yote. Kilikuwa kinanifanya niwe mtumwa wa siri nzito ambayo ingekuwa ikikua mbele ya macho yangu kila siku. Lakini nilipofikiria maisha ya Juma na hatari ya kuvunjika kwa familia ile, niliona sikuwa na chaguo lingine.
"Nakuapia Rehema," nilisema kwa sauti ya chini na nzito. "Hii siri itabaki moyoni mwangu mpaka siku ninaingia kaburini. Sitamwambia Juma kamwe."
Rehema alishusha pumzi ndefu ya ahueni. Lakini wakati huo huo, wazo jingine lilipita kichwani mwangu: je, ningeweza kweli kuendelea kuishi nyumba moja na Rehema na Juma, nikimuona mtoto wangu akikua na kumwita rafiki yangu baba?
USIKOSE SEHEMU YA 7: UAMUZI MGUMU WA KUHAMA
Katika sehemu inayofuata, mzigo wa dhamiri unamzidia Kelvin kiasi cha kushindwa kuishi chini ya paa moja na Juma. Anapanga kuondoka nyumbani hapo ili kujiepusha na maumivu, lakini Juma anapokeaje taarifa hiyo ya ghafla?