MIAKA SABA YA GIZA
Miaka saba ilipita kama maji yanayotiririka mtoni, ikibeba matumaini yangu yote ya kumuona tena Brian au kusikia sauti ya Juma. Kwa miaka yote hiyo saba, nilikuwa nimejaribu kila njia ya kuwatafuta—nikiuliza kwa marafiki wa zamani wa kazini, nikitembelea vituo mbalimbali vya ulinzi jijini Dar es Salaam, na hata kujaribu kutafuta taarifa kupitia jamaa wa mbali wa Juma—lakini sikufanikiwa. Juma alikuwa amefuta kila alama ya maisha yake ya zamani.
Maisha yangu yaliendelea kusonga mbele. Nilipandishwa cheo na kuwa Meneja wa Operesheni katika kampuni yetu ya ulinzi, na hali yangu ya kiuchumi iliimarika. Binti yangu Doreen sasa alikuwa na umri wa miaka kumi na moja, akiwa mwanafunzi wa darasa la sita, mchangamfu na mwenye akili nyingi. Mke wangu Neema naye alikuwa ameanzisha duka kubwa la dawa za binadamu maeneo ya Manzese.
Kwa nje, familia yangu ilikuwa imetulia. Lakini kila ilipofika mwezi wa tisa—mwezi aliozaliwa Brian—moyo wangu ulikuwa ukijaa huzuni nzito. Nilikuwa nikijiuliza kama mwanangu alikuwa mzima, kama alikuwa anaendelea na shule ya sekondari, au kama Juma alikuwa ameshaamua kumwambia ukweli kuhusu mimi. Brian sasa alikuwa na umri wa miaka kumi na saba, kijana wa kidato cha nne au cha tano!
Lakini Mungu hana haraka, na dunia ni duara.
Ilikuwa ni siku ya Ijumaa asubuhi, mwezi wa kumi. Kampuni yetu ilikuwa imepata mkataba mpya wa kuweka walinzi katika Hospitali ya Rufaa ya Mkoa wa Morogoro. Kama Meneja wa Operesheni, nililazimika kusafiri kutoka Dar es Salaam kwenda Morogoro kusimamia zoezi la makabidhiano ya lindo na kukagua maeneo ya hospitali hiyo.
Nilifika Morogoro majira ya saa tano asubuhi. Baada ya kumaliza kikao na uongozi wa hospitali, nilitoka nje kuelekea kwenye lango kuu la wagonjwa wa nje (OPD) ili niwape maelekezo walinzi wangu wapya waliokuwa wamepangwa eneo hilo.
Wakati nikiwa nimesimama karibu na maegesho ya magari nikizungumza na msimamizi wangu wa kituo, ghafla macho yangu yalivutwa na kijana mmoja wa kiume aliyekuwa akitembea kwa haraka akitoka kwenye jengo la maabara ya hospitali.
Kijana huyo alikuwa mrefu kiasi, amevaa shati jeupe la mikono mirefu lililokunjwa hadi kwenye viwiko, suruali nyeusi nadhifu, na alikuwa amebeba begi la mgongoni. Alipokaribia eneo nililokuwa nimesimama na kugeuka kidogo kutazama upande wa lango kuu, mwanga wa jua ulimulika uso wake moja kwa moja.
Pumzi zangu zilikata ghafla. Kalamu na faili nililokuwa nimeshika mkononi vilinianguka chini sakafuni kwa kishindo!
"Bosi, uko sawa?" msimamizi wangu wa kituo aliniuliza kwa mshangao, akiinama kuniokotea faili langu.
Sikumjibu hata neno moja. Macho yangu yalikuwa yameganda kwa yule kijana. Paji lile pana la uso, pua ile iliyochongoka, na ule mpasuko mdogo katikati ya kidevu chake... vilikuwa ni nakala halisi ya sura yangu nilipokuwa na umri wa miaka kumi na saba!
Hakuwa mwingine—alikuwa ni Brian! Mwanangu wa damu!
Moyo wangu ulianza kudunda kwa nguvu kiasi cha kuhisi kama unapasuka kifuani. Bila kujali watu waliokuwa wakinitazama, nilianza kutembea kwa hatua za haraka kumfuata kijana yule aliyekuwa akielekea kwenye lango kuu la kutokea hospitalini.
"Brian!" niliita kwa sauti iliyokuwa ikitetemeka kwa msisimko na hofu.
Kijana yule alisimama ghafla, akageuka nyuma kutazama ni nani aliyemwita jina lake. Macho yetu yalipokutana, alikunja uso wake kidogo akijaribu kuvuta kumbukumbu za sura yangu. Miaka saba ilikuwa imepita tangu aniangalie mara ya mwisho akiwa na miaka kumi, lakini kwa namna nilivyokuwa nimefanana naye, niliona mshangao mkubwa ukianza kujijenga usoni mwake.
"Samahani mzee... unanifahamu?" Brian aliuliza kwa sauti nzito ya kiume iliyokuwa imeshakomaa.
Wakati nikifungua mdomo wangu kumjibu, machozi yakianza kulengalenga machoni mwangu, ghafla sauti nzito na kavu ilisikika kutoka upande wa pili wa lango kuu:
"Brian! Fanya haraka twende!"
Niligeuza shingo yangu haraka kutazama upande ilipotoka sauti ile. Pale kando ya bajaji iliyokuwa imeegeshwa nje ya geti, alikuwa amesimama mwanaume mwenye mvi chache kichwani, amevaa shati la kawaida la mikono mifupi, uso wake ukiwa umekunjamana kwa mshangao na mshtuko mkubwa aliponiona nimesimama mbele ya Brian!
Alikuwa ni Juma!
USIKOSE SEHEMU YA 23: MKUTANO USIOTARAJIWA
Katika sehemu inayofuata, macho ya Kelvin na Juma yanakutana tena baada ya miaka saba ya ukimya na chuki. Je, Juma atamruhusu Kelvin kuzungumza na Brian, au atamfukuza kama alivyofanya hospitalini Muhimbili?