Episode 1: Machozi ya Jalalani
Jua la mchana lilikua kali mithili ya kiwanda cha chuma, likichoma vichwa vya mamia ya wanafunzi waliokuwa wamekusanyika kwenye uwanja wa Shule ya Msingi Matwiga. Katikati ya duara kubwa la wanafunzi waliokuwa wakisukumana na kucheka dhihaka, alisimama kijana mmoja mdogo, mnyonge, mwenye kaptula iliyotatuka makalioni na shati lililofubaa rangi kiasi cha kutojulikana kama lilikuwa jeupe au la kijivu. Alikuwa anaitwa Simbani.
Simbani alikuwa ameinamisha kichwa chake chini, mwili mzima ukitetemeka kwa hofu na aibu. Machozi ya moto yalimtiririka mashavuni, yakidondoka kwenye vumbi gumu la uwanja ule.
Mbele yake alisimama Mwalimu Kipingu, mwalimu mkuu wa nidhamu mwenye sura iliyokunjamana kama ngozi ya nguruwe. Mkononi mwake alikuwa ameshika rula ndefu ya mbao na karatasi ya mtihani wa hisabati uliokorogwa kwa wino mwekundu—alama sifuri kubwa iliyochorwa kwa dharau.
"Angalieni wote!" Mwalimu Kipingu alipaza sauti, sauti yake ikivuma shule nzima kupitia kikuza sauti. "Huyu hapa aliyetulia mbele yenu anaitwa Simbani! Lakini kuanzia leo, jina lake rasmi ni Takataka! Kijiji kizima kinasonga mbele, watoto wenye akili wanajenga nchi, lakini huyu ni mzigo unaovunda shuleni kwangu. Huna akili, huna faida, na utabaki kuwa takataka maisha yako yote!"
"Takataka! Mbulula! Fofofo!" Wanafunzi walianza kupiga kelele kwa pamoja, wakimnyooshea vidole.
Mwalimu Kipingu alitembea kwa madaha, akamsogelea Simbani na kumvuta shati lake kwa nguvu, vifungo vyote vikakatika na kuanguka chini. Alimshika masikio na kumvuta mbele ya wasichana waliokuwa wakimcheka, akiwemo wale waliokuwa warembo wa shule ambao Simbani alitamani hata wamsalimie.
"Piga magoti juu ya mawe hayo!" Mwalimu Kipingu aliamuru huku akimgonga Simbani teke la mgongo lililomrusha hadi kwenye rundo la mawe yenye ncha kali. "Utakaa hapo hadi kengele ya kufunga shule itakapogongwa, na kila mwanafunzi anayepita hapa atakutemea mate!"
Masaa yalipita, jua lilikwenda magharibi huku magoti ya Simbani yakichuruzika damu iliyochanganyika na vumbi. Wanafunzi waliondoka mmoja baada ya mwingine, wengine wakimcheka na wengine wakimtemea mate ya dharau usoni. Hakuna hata mmoja aliyemwonea huruma.
Aliporudi nyumbani jioni hiyo, mwili wake ukiwa umechoka na moyo wake ukiwa umevunjika vipande vipande, alikuwa na matumaini ya kupata japo neno moja la faraja. Lakini nyumbani kwao kulikuwa na jehanamu nyingine.
Alimkuta mama yake, Bi. Subira, akiwa amekaa kwenye kochi la mbao, akiwa bize anahesabu miamala ya fedha kwenye simu yake huku akigombana na wateja wa genge lake la pombe na mboga.
"Mama..." Simbani aliita kwa sauti ya kinyonge, sauti iliyobeba kilio cha mwisho cha kuomba msaada. "Mwalimu Kipingu amenidhalilisha sana shuleni leo... amesema mimi ni takataka mbele ya shule nzima, wamenitemea mate..."
Bi. Subira hakumtazama hata usoni. Alifyatua mdomo wake kwa dharau na kumfokea kwa ukali, "Toka hapa na laana zako! Unaona nina muda wa kusikiliza upumbavu wako wa shuleni? Kama huna akili ni matatizo ya kichwa chako kichafu! Nenda kabebe kuni huko jikoni haraka, la sivyo huli chakula hapa usiku wa leo!"
Simbani alirudi nyuma akitapatapa kwa maumivu ya moyo. Alisogea upande wa uwanja wa nyuma wa nyumba, akitafuta hifadhi kwa baba yake. Huko alimkuta Mzee Ngosha akiwa amekaa kwenye kiti cha kamba, macho yake yakiwa mekundu kama damu kutokana na ulevi wa gongo. Alikuwa nusu uchi, akiongea peke yake.
"Baba..." Simbani alijaribu tena, sauti yake ikitetemeka.
"Nyamaza mpuuzi wewe!" Mzee Ngosha alifoka kabla hata Simbani hajamaliza sentensi yake. Alinyanyuka kwa hasira ya kilevi, akainua chupa ya glasi ya gongo na kumrushia Simbani kwa nguvu. Chupa ile ilipita sentimita chache karibu na sikio la Simbani na kwenda kupasuka kwenye ukuta wa matofali. "Potelea mbali huko! Kila siku unaniletea sura yako ya kifukara na ya kijinga hapa nyumbani! Toka mbele ya macho yangu kabla sijaoromosha kichapo kitakachokutoa roho!"
Simbani aligeuka na kuanza kukimbia. Alikimbia bila kuangalia nyuma, huku akilia kwa sauti ya uchungu mkali uliovunja ukimya wa jioni ile. Alikimbia kuikimbia shule iliyomdhalilisha, alikimbia kuikimbia familia yake iliyomkataa. Miguu yake iliyokuwa haina viatu ilimpeleka moja kwa moja upande wa msitu uliokuwa umeharamishwa tangu zamani za kale—Msitu wa Kale wa Matwiga.
Huko ndiko ulikokuwa umesimama mti mkubwa, mti uliokuwa na gome jeusi na matawi yaliyotanda kama mikono ya majini. Mti ambao hakuna mwanakijiji aliyethubutu kusogea karibu nao usiku. **Mti wa Kafara.**
---
#### **Utangulizi wa Sehemu Inayofuata...**
Katika sehemu inayofuata, **Sehemu ya 2: Kamba ya Katani na Mzimu wa Mkandawile**, Simbani anafika chini ya ule mti wa kutisha akiwa amepoteza matumaini yote ya kuishi. Huku akizungukwa na giza nene la msitu, anachukua uamuzi mgumu uliopitiliza. Lakini kifo chake kinakuwa mwanzo wa jambo lingine la kutisha, wakati damu yake inapoamsha nguvu za kale za babu yake, Mzee Mkandawile, aliyeweka agano la damu na mti huo miaka themanini iliyopita. Utaona jinsi mwili wake unavyobaki juu ya mti wakati kiumbe kipya chenye nguvu za giza kinapozaliwa upya usiku huo!
Simbani alikuwa ameinamisha kichwa chake chini, mwili mzima ukitetemeka kwa hofu na aibu. Machozi ya moto yalimtiririka mashavuni, yakidondoka kwenye vumbi gumu la uwanja ule.
Mbele yake alisimama Mwalimu Kipingu, mwalimu mkuu wa nidhamu mwenye sura iliyokunjamana kama ngozi ya nguruwe. Mkononi mwake alikuwa ameshika rula ndefu ya mbao na karatasi ya mtihani wa hisabati uliokorogwa kwa wino mwekundu—alama sifuri kubwa iliyochorwa kwa dharau.
"Angalieni wote!" Mwalimu Kipingu alipaza sauti, sauti yake ikivuma shule nzima kupitia kikuza sauti. "Huyu hapa aliyetulia mbele yenu anaitwa Simbani! Lakini kuanzia leo, jina lake rasmi ni Takataka! Kijiji kizima kinasonga mbele, watoto wenye akili wanajenga nchi, lakini huyu ni mzigo unaovunda shuleni kwangu. Huna akili, huna faida, na utabaki kuwa takataka maisha yako yote!"
"Takataka! Mbulula! Fofofo!" Wanafunzi walianza kupiga kelele kwa pamoja, wakimnyooshea vidole.
Mwalimu Kipingu alitembea kwa madaha, akamsogelea Simbani na kumvuta shati lake kwa nguvu, vifungo vyote vikakatika na kuanguka chini. Alimshika masikio na kumvuta mbele ya wasichana waliokuwa wakimcheka, akiwemo wale waliokuwa warembo wa shule ambao Simbani alitamani hata wamsalimie.
"Piga magoti juu ya mawe hayo!" Mwalimu Kipingu aliamuru huku akimgonga Simbani teke la mgongo lililomrusha hadi kwenye rundo la mawe yenye ncha kali. "Utakaa hapo hadi kengele ya kufunga shule itakapogongwa, na kila mwanafunzi anayepita hapa atakutemea mate!"
Masaa yalipita, jua lilikwenda magharibi huku magoti ya Simbani yakichuruzika damu iliyochanganyika na vumbi. Wanafunzi waliondoka mmoja baada ya mwingine, wengine wakimcheka na wengine wakimtemea mate ya dharau usoni. Hakuna hata mmoja aliyemwonea huruma.
Aliporudi nyumbani jioni hiyo, mwili wake ukiwa umechoka na moyo wake ukiwa umevunjika vipande vipande, alikuwa na matumaini ya kupata japo neno moja la faraja. Lakini nyumbani kwao kulikuwa na jehanamu nyingine.
Alimkuta mama yake, Bi. Subira, akiwa amekaa kwenye kochi la mbao, akiwa bize anahesabu miamala ya fedha kwenye simu yake huku akigombana na wateja wa genge lake la pombe na mboga.
"Mama..." Simbani aliita kwa sauti ya kinyonge, sauti iliyobeba kilio cha mwisho cha kuomba msaada. "Mwalimu Kipingu amenidhalilisha sana shuleni leo... amesema mimi ni takataka mbele ya shule nzima, wamenitemea mate..."
Bi. Subira hakumtazama hata usoni. Alifyatua mdomo wake kwa dharau na kumfokea kwa ukali, "Toka hapa na laana zako! Unaona nina muda wa kusikiliza upumbavu wako wa shuleni? Kama huna akili ni matatizo ya kichwa chako kichafu! Nenda kabebe kuni huko jikoni haraka, la sivyo huli chakula hapa usiku wa leo!"
Simbani alirudi nyuma akitapatapa kwa maumivu ya moyo. Alisogea upande wa uwanja wa nyuma wa nyumba, akitafuta hifadhi kwa baba yake. Huko alimkuta Mzee Ngosha akiwa amekaa kwenye kiti cha kamba, macho yake yakiwa mekundu kama damu kutokana na ulevi wa gongo. Alikuwa nusu uchi, akiongea peke yake.
"Baba..." Simbani alijaribu tena, sauti yake ikitetemeka.
"Nyamaza mpuuzi wewe!" Mzee Ngosha alifoka kabla hata Simbani hajamaliza sentensi yake. Alinyanyuka kwa hasira ya kilevi, akainua chupa ya glasi ya gongo na kumrushia Simbani kwa nguvu. Chupa ile ilipita sentimita chache karibu na sikio la Simbani na kwenda kupasuka kwenye ukuta wa matofali. "Potelea mbali huko! Kila siku unaniletea sura yako ya kifukara na ya kijinga hapa nyumbani! Toka mbele ya macho yangu kabla sijaoromosha kichapo kitakachokutoa roho!"
Simbani aligeuka na kuanza kukimbia. Alikimbia bila kuangalia nyuma, huku akilia kwa sauti ya uchungu mkali uliovunja ukimya wa jioni ile. Alikimbia kuikimbia shule iliyomdhalilisha, alikimbia kuikimbia familia yake iliyomkataa. Miguu yake iliyokuwa haina viatu ilimpeleka moja kwa moja upande wa msitu uliokuwa umeharamishwa tangu zamani za kale—Msitu wa Kale wa Matwiga.
Huko ndiko ulikokuwa umesimama mti mkubwa, mti uliokuwa na gome jeusi na matawi yaliyotanda kama mikono ya majini. Mti ambao hakuna mwanakijiji aliyethubutu kusogea karibu nao usiku. **Mti wa Kafara.**
---
#### **Utangulizi wa Sehemu Inayofuata...**
Katika sehemu inayofuata, **Sehemu ya 2: Kamba ya Katani na Mzimu wa Mkandawile**, Simbani anafika chini ya ule mti wa kutisha akiwa amepoteza matumaini yote ya kuishi. Huku akizungukwa na giza nene la msitu, anachukua uamuzi mgumu uliopitiliza. Lakini kifo chake kinakuwa mwanzo wa jambo lingine la kutisha, wakati damu yake inapoamsha nguvu za kale za babu yake, Mzee Mkandawile, aliyeweka agano la damu na mti huo miaka themanini iliyopita. Utaona jinsi mwili wake unavyobaki juu ya mti wakati kiumbe kipya chenye nguvu za giza kinapozaliwa upya usiku huo!