Episode 12: MKONO WA BARAKA USIKU WA MANANE
Subira hakusubiri kusikia neno lingine kutoka kwenye kinywa kile cha kikatili cha mama yake mzazi. Alinyanyuka kutoka kwenye vumbi akiwa anatetemeka mwili mzima, macho yake yakiwa yamejaa wekundu wa damu na hasira inayoweza kuunguza msitu. Aligeuka na kuanza kukimbia kuelekea barabarani, akiiacha sauti ya Neema ikitetemeka kwa hofu ndani ya nyumba.
Masaa ya kurudi mjini yalikuwa giza tupu kichwani mwake. Hakulia tena; machozi yalikuwa yamekauka, yakauacha uso wake ukiwa umekakamaa. Akili yake ilikuwa ikisokotana na mawazo ya kutisha mno. Alifikiria jinsi ya kumaliza maisha yake usiku huo, au jinsi ya kusubiri Musa alale amnyofoe koo kwa kisu cha jikoni ili damu yake imwagike juu ya mashuka yaleyale waliyoshiriki mahaba ya uongo. Kila akikumbuka dhihaka ya mama yake mzazi, alihisi mapafu yake yanakosa hewa, na roho ikitaka kutoka kifuani.
Ilikuwa ni majira ya saa saba na nusu ya usiku wakati gari la kukodisha lilipomshusha mbele ya geti la nyumba yake mjini. Alifungua mlango kwa ufunguo wake wa akiba, akaingia ndani taratibu kama kivuli. Nyumba ilikuwa kimya. Musa alikuwa bado hajarudi—labda alikuwa huko huko kijijini au kwenye nyumba nyingine ya siri.
Subira aliingia chumbani kwake, akakaa kwenye ukingo wa kitanda. Giza lilikuwa nene, likisikika kwa sauti ya mapigo ya moyo wake yaliyokuwa yakienda kasi. Alielekea kwenye droo ya mezani, akatoa chupa ndogo ya sumu ya panya aliyokuwa ameinunua njiani akidhamiria kunywa ili kumaliza maumivu yale. Alifungua mfuniko, akasogeza ile chupa mdomoni mwake, mikono ikitetemeka kwa fujo.
"Mama..."
Sauti ndogo, nyepesi na ya kitoto ilikata ukimya ule wa kutisha.
Subira aliganda, mkono wake ukiwa sentimita chache kutoka mdomoni. Aligeuka taratibu na kumtazama mwanae, Baraka, mmoja wa wale mapacha wake wa miaka saba. Baraka alikuwa amejigeuza kitandani (kwani usiku ule wa hofu Subira alikuwa amewalaza chumbani kwake), akajisogeza hadi karibu na mama yake na kuushika upindo wa baibui la Subira kwa ule mkono wake mdogo na wa joto, huku akiongea kwa ungonzi wa usingizini.
"Mama... nakupenda. Usiondoke," Baraka alinong'ona kwa sauti ya kitoto iliyojaa amani, kisha akavuta pumzi ndefu na kuendelea kulala fofofo, mkono wake ukiwa bado umemshikilia mama yake kwa nguvu.
Ule mkono mdogo wa Baraka ulikuwa kama shoti ya umeme iliyomzindua Subira kutoka kwenye lindi la wendawazimu. Alitazama ile chupa ya sumu mkononi mwake, akawatazama wanae Baraka na Fahad waliolala kwa amani, wasijue dhoruba inayotaka kuwangamiza.
Papo hapo, nguvu ya ajabu ya umama ilimrudia. Machozi mapya yalimtoka, safari hii yakiwa si ya unyonge, bali ya hasira ya kujihami. *"Kama nikifa au nikifanya mauaji leo, watoto hawa wataenda wapi? Watalelewa na Musa na Neema? Watachukuliwa na yule mama mkatili wa kijijini?"* Subira alijiuliza moyoni, akihisi mwili mzima ukijawa na nguvu mpya. Alitupa ile chupa ya sumu chini ya uvungu wa kitanda na kuapa kuwa hawatampa adui ushindi wa mwisho.
Alisimama haraka, akawasha taa ndogo ya chumbani na kutoa mabegi makubwa mawili ya nguo. Alianza kuzitupa nguo zake na za wanae kwa kasi na pupa, akizisongamanisha ndani ya mabegi. Hakutaka kugusa kitu chochote ambacho Musa alikuwa amekinunua; alitaka kuondoka akiwa msafi, bila harufu yoyote ya usaliti ule ndani ya damu yake.
Alipomaliza kufunga begi la mwisho, alichukua simu yake na kumpigia shangazi yake, Shangazi Amina, anayeishi mji wa mbali wa Tanga—mtu pekee wa familia aliyekuwa mkweli na mwenye msimamo tangu utotoni.
"Halo, shangazi..." Subira aliongea, sauti yake ikiwa imetulia lakini ikiwa na maamuzi ya chuma. "Kuna dhoruba kubwa imeangusha nyumba yangu. Nahitaji kuja kwako kesho asubuhi na wanangu wawili. Nahitaji mahali pa kuanzia maisha upya mbali na hawa wachawi wa roho yangu."
---
**Utangulizi wa Episode inayofuata:**
Katika **EXPOSODE 13: KUKIMBIA JUMBA LA USALITI**, alfajiri inawadia na Subira anawaamsha mapacha wake na kuondoka nao kuelekea stendi ya mabasi kuelekea Tanga. Muda mfupi baadaye, Musa anarudi nyumbani akiwa na uchu wa kimahaba baada ya kutoka kijijini, na kukuta nyumba iko wazi na makabati yakiwa tupu. Je, Musa atachukua hatua gani kugundua kuwa siri yake imepasuka? Usikose muendelezo huu!
Masaa ya kurudi mjini yalikuwa giza tupu kichwani mwake. Hakulia tena; machozi yalikuwa yamekauka, yakauacha uso wake ukiwa umekakamaa. Akili yake ilikuwa ikisokotana na mawazo ya kutisha mno. Alifikiria jinsi ya kumaliza maisha yake usiku huo, au jinsi ya kusubiri Musa alale amnyofoe koo kwa kisu cha jikoni ili damu yake imwagike juu ya mashuka yaleyale waliyoshiriki mahaba ya uongo. Kila akikumbuka dhihaka ya mama yake mzazi, alihisi mapafu yake yanakosa hewa, na roho ikitaka kutoka kifuani.
Ilikuwa ni majira ya saa saba na nusu ya usiku wakati gari la kukodisha lilipomshusha mbele ya geti la nyumba yake mjini. Alifungua mlango kwa ufunguo wake wa akiba, akaingia ndani taratibu kama kivuli. Nyumba ilikuwa kimya. Musa alikuwa bado hajarudi—labda alikuwa huko huko kijijini au kwenye nyumba nyingine ya siri.
Subira aliingia chumbani kwake, akakaa kwenye ukingo wa kitanda. Giza lilikuwa nene, likisikika kwa sauti ya mapigo ya moyo wake yaliyokuwa yakienda kasi. Alielekea kwenye droo ya mezani, akatoa chupa ndogo ya sumu ya panya aliyokuwa ameinunua njiani akidhamiria kunywa ili kumaliza maumivu yale. Alifungua mfuniko, akasogeza ile chupa mdomoni mwake, mikono ikitetemeka kwa fujo.
"Mama..."
Sauti ndogo, nyepesi na ya kitoto ilikata ukimya ule wa kutisha.
Subira aliganda, mkono wake ukiwa sentimita chache kutoka mdomoni. Aligeuka taratibu na kumtazama mwanae, Baraka, mmoja wa wale mapacha wake wa miaka saba. Baraka alikuwa amejigeuza kitandani (kwani usiku ule wa hofu Subira alikuwa amewalaza chumbani kwake), akajisogeza hadi karibu na mama yake na kuushika upindo wa baibui la Subira kwa ule mkono wake mdogo na wa joto, huku akiongea kwa ungonzi wa usingizini.
"Mama... nakupenda. Usiondoke," Baraka alinong'ona kwa sauti ya kitoto iliyojaa amani, kisha akavuta pumzi ndefu na kuendelea kulala fofofo, mkono wake ukiwa bado umemshikilia mama yake kwa nguvu.
Ule mkono mdogo wa Baraka ulikuwa kama shoti ya umeme iliyomzindua Subira kutoka kwenye lindi la wendawazimu. Alitazama ile chupa ya sumu mkononi mwake, akawatazama wanae Baraka na Fahad waliolala kwa amani, wasijue dhoruba inayotaka kuwangamiza.
Papo hapo, nguvu ya ajabu ya umama ilimrudia. Machozi mapya yalimtoka, safari hii yakiwa si ya unyonge, bali ya hasira ya kujihami. *"Kama nikifa au nikifanya mauaji leo, watoto hawa wataenda wapi? Watalelewa na Musa na Neema? Watachukuliwa na yule mama mkatili wa kijijini?"* Subira alijiuliza moyoni, akihisi mwili mzima ukijawa na nguvu mpya. Alitupa ile chupa ya sumu chini ya uvungu wa kitanda na kuapa kuwa hawatampa adui ushindi wa mwisho.
Alisimama haraka, akawasha taa ndogo ya chumbani na kutoa mabegi makubwa mawili ya nguo. Alianza kuzitupa nguo zake na za wanae kwa kasi na pupa, akizisongamanisha ndani ya mabegi. Hakutaka kugusa kitu chochote ambacho Musa alikuwa amekinunua; alitaka kuondoka akiwa msafi, bila harufu yoyote ya usaliti ule ndani ya damu yake.
Alipomaliza kufunga begi la mwisho, alichukua simu yake na kumpigia shangazi yake, Shangazi Amina, anayeishi mji wa mbali wa Tanga—mtu pekee wa familia aliyekuwa mkweli na mwenye msimamo tangu utotoni.
"Halo, shangazi..." Subira aliongea, sauti yake ikiwa imetulia lakini ikiwa na maamuzi ya chuma. "Kuna dhoruba kubwa imeangusha nyumba yangu. Nahitaji kuja kwako kesho asubuhi na wanangu wawili. Nahitaji mahali pa kuanzia maisha upya mbali na hawa wachawi wa roho yangu."
---
**Utangulizi wa Episode inayofuata:**
Katika **EXPOSODE 13: KUKIMBIA JUMBA LA USALITI**, alfajiri inawadia na Subira anawaamsha mapacha wake na kuondoka nao kuelekea stendi ya mabasi kuelekea Tanga. Muda mfupi baadaye, Musa anarudi nyumbani akiwa na uchu wa kimahaba baada ya kutoka kijijini, na kukuta nyumba iko wazi na makabati yakiwa tupu. Je, Musa atachukua hatua gani kugundua kuwa siri yake imepasuka? Usikose muendelezo huu!