Episode 22: Ushuhuda wa Maisha na Tabasamu la Mwisho (THE FINAL EPISODE)
Baada ya msiba na mazishi ya baba yake, Loveness alibaki nyumbani akimhudumia mama yake mzazi kwa upendo na unyenyekevu mkubwa. Yale maisha ya kiburi, anasa na dharau yaliyomponza enzi za ujana wake yalikuwa yamezikwa rasmi kwenye kaburi la historia. Akiwa na baraka za mwisho za baba yake moyoni na ile barua ya matokeo ya Kidato cha Nne mkononi, alijua wazi hatua inayofuata katika maisha yake.
Loveness alichukua zile pesa zilizobaki kwenye lile bando alilopewa na Kelvin, akazitumia kujisajili kwenye Chuo cha Afya na Uuguzi kilichopo jijini Dar es Salaam. Alichagua kusomea stashahada ya uuguzi (*Diploma in Nursing*), akitukumwa na dhamira moja kuu: kulipa deni la makosa yake kwa kusaidia jamii.
Miaka mitatu ya masomo ya chuo ilikuwa ya mapambano makali. Loveness alilazimika kumeza vidonge vyake vya ARV kila siku saa mbili kamili usiku bila kukosa, akipambana na uchovu wa mwili huku akikesha akisoma vitabu vya anatomia na matibabu. Kinga zake za mwili ziliimarika kutokana na nidhamu yake mpya ya maisha, na madaktari walimpongeza kwa jinsi alivyokuwa akizingatia ushauri wa afya.
---
Siku ya mahafali yake (*Graduation*), Loveness alikuwa amevalia joho jeusi safi, akitabasamu pembeni ya mama yake aliyekuwa akilia machozi ya furaha na fahari. Alikuwa amehitimu na kuwa Muuguzi Rasmi (Registered Nurse). Hakutafuta kazi kwenye hospitali kubwa za kifahari za mjini; badala yake, aliomba kupangiwa kazi kwenye zahanati ya serikali iliyopo pembezoni mwa jiji, mahali ambapo wasichana wengi wadogo walikuwa wakikabiliwa na changamoto za mimba za utotoni, utoaji mimba usio salama, na maambukizi ya magonjwa ya zinaa.
Kila siku, Loveness alipokuwa akivaa lile koti lake jeupe la uuguzi, alikuwa anaona kama amevaa vazi la ukombozi. Alikuwa mkarimu mno kwa wagonjwa wake, na tofauti na wauguzi wengine waliokuwa wakifokea wagonjwa, Loveness alikuwa akikaa chini na wasichana wanaorudia makosa aliyoyafanya yeye huko nyuma.
Siku moja ya mchana, binti mmoja mdogo wa miaka kumi na sita alilewa zahanati hapo akiwa anavuja damu nyingi baada ya kujaribu kutoa mimba kwa kutumia kemikali za kienyeji. Binti yule alikuwa akilia kwa hofu ya kufa na aibu ya kufukuzwa shule.
Loveness alimsafisha taratibu, akampa dawa za kutuliza maumivu, kisha akakaa karibu na kitanda chake na kumshika mkono kwa upendo. Alishusha lile koti lake jeupe upande wa shingoni, akamwonyesha yule binti lile kovu jeusi la kamba lililofubaa.
"Unaliona hili kovu?" Loveness alinong'ona kwa sauti ya upole iliyojaa dhati. "Nilitaka kujiua miaka ya nyuma kwa sababu nilifanya makosa makubwa kuliko haya yako. Nilikuwa malaya wa shule, nikatoa mimba nyingi hadi nikakatwa kizazi changu chote... leo hii siwezi kuitwa mama mwaya. Nilipata Division Zero, nikafukuzwa nyumbani na wazazi wangu, na sasa ninaishi na virusi vya UKIMWI mwilini mwangu."
Yule binti alinyamaza kulia, akimkodolea macho Loveness kwa mshtuko.
"Nakuambia haya sio kwa sababu nataka kukuogopesha," Loveness aliendelea huku akitabasamu taratibu, tone la chozi likimtoka. "Nakuambia ili ujue kuwa una nafasi ya kurekebisha maisha yako sasa hivi kabla haujafika nilipofika mimi. Mimi nilianguka chini kabisa, lakini Mungu alinipa nafasi ya pili, nikarudi shule ukubwani na leo hii mimi ni muuguzi ninayeokoa maisha yako. Usikate tamaa, jifunze kupitia mimi."
Binti yule alimkumbatia Loveness akilia na kuahidi kubadilika. Huo ndio ulikuwa muundo wa maisha ya Loveness; aligeuza makovu ya dhambi zake kuwa daraja la wokovu kwa kizazi kijacho.
---
Jioni moja, Loveness alikuwa amekaa kwenye benchi la bustani ya zahanati hiyo akipunga upepo wa jua linalozama. Alifungua mkoba wake, akatoa kile kijitofuko cha plastiki chenye vidonge vyake akameza kidonge cha siku hiyo. Alitazama juu mbinguni, akavuta picha ya safari yake yote ya maisha: kuanzia Shule ya Mtakatifu Bakhita, upendo wa dhati wa Kelvin alioukataa, maisha ya anasa ya Sinza yaliyomwacha tasa, laana ya baba yake, kamba ya kifo iliyomkataa, hadi kufikia vazi hili jeupe alilovaa sasa.
Hakuwa na mume, hakuwa na mtoto wa kumshika mkono, na alikuwa anaishi na ugonjwa mwilini mwake—lakini kwa mara ya kwanza ndani ya miaka mingi, Loveness alihisi amani ya kweli iliyofurika moyoni mwake. Alijua kuwa amechelewa, lakini amefika. Alitabasamu tabasamu safi na la dhati kuelekea mawingu ya jioni, akimshukuru Mungu kwa kumpa nafasi ya kuandika ukurasa wa mwisho wa maisha yake kwa kalamu ya heshima na utu.
**--- MWISHO WA HADITHI ---**
Loveness alichukua zile pesa zilizobaki kwenye lile bando alilopewa na Kelvin, akazitumia kujisajili kwenye Chuo cha Afya na Uuguzi kilichopo jijini Dar es Salaam. Alichagua kusomea stashahada ya uuguzi (*Diploma in Nursing*), akitukumwa na dhamira moja kuu: kulipa deni la makosa yake kwa kusaidia jamii.
Miaka mitatu ya masomo ya chuo ilikuwa ya mapambano makali. Loveness alilazimika kumeza vidonge vyake vya ARV kila siku saa mbili kamili usiku bila kukosa, akipambana na uchovu wa mwili huku akikesha akisoma vitabu vya anatomia na matibabu. Kinga zake za mwili ziliimarika kutokana na nidhamu yake mpya ya maisha, na madaktari walimpongeza kwa jinsi alivyokuwa akizingatia ushauri wa afya.
---
Siku ya mahafali yake (*Graduation*), Loveness alikuwa amevalia joho jeusi safi, akitabasamu pembeni ya mama yake aliyekuwa akilia machozi ya furaha na fahari. Alikuwa amehitimu na kuwa Muuguzi Rasmi (Registered Nurse). Hakutafuta kazi kwenye hospitali kubwa za kifahari za mjini; badala yake, aliomba kupangiwa kazi kwenye zahanati ya serikali iliyopo pembezoni mwa jiji, mahali ambapo wasichana wengi wadogo walikuwa wakikabiliwa na changamoto za mimba za utotoni, utoaji mimba usio salama, na maambukizi ya magonjwa ya zinaa.
Kila siku, Loveness alipokuwa akivaa lile koti lake jeupe la uuguzi, alikuwa anaona kama amevaa vazi la ukombozi. Alikuwa mkarimu mno kwa wagonjwa wake, na tofauti na wauguzi wengine waliokuwa wakifokea wagonjwa, Loveness alikuwa akikaa chini na wasichana wanaorudia makosa aliyoyafanya yeye huko nyuma.
Siku moja ya mchana, binti mmoja mdogo wa miaka kumi na sita alilewa zahanati hapo akiwa anavuja damu nyingi baada ya kujaribu kutoa mimba kwa kutumia kemikali za kienyeji. Binti yule alikuwa akilia kwa hofu ya kufa na aibu ya kufukuzwa shule.
Loveness alimsafisha taratibu, akampa dawa za kutuliza maumivu, kisha akakaa karibu na kitanda chake na kumshika mkono kwa upendo. Alishusha lile koti lake jeupe upande wa shingoni, akamwonyesha yule binti lile kovu jeusi la kamba lililofubaa.
"Unaliona hili kovu?" Loveness alinong'ona kwa sauti ya upole iliyojaa dhati. "Nilitaka kujiua miaka ya nyuma kwa sababu nilifanya makosa makubwa kuliko haya yako. Nilikuwa malaya wa shule, nikatoa mimba nyingi hadi nikakatwa kizazi changu chote... leo hii siwezi kuitwa mama mwaya. Nilipata Division Zero, nikafukuzwa nyumbani na wazazi wangu, na sasa ninaishi na virusi vya UKIMWI mwilini mwangu."
Yule binti alinyamaza kulia, akimkodolea macho Loveness kwa mshtuko.
"Nakuambia haya sio kwa sababu nataka kukuogopesha," Loveness aliendelea huku akitabasamu taratibu, tone la chozi likimtoka. "Nakuambia ili ujue kuwa una nafasi ya kurekebisha maisha yako sasa hivi kabla haujafika nilipofika mimi. Mimi nilianguka chini kabisa, lakini Mungu alinipa nafasi ya pili, nikarudi shule ukubwani na leo hii mimi ni muuguzi ninayeokoa maisha yako. Usikate tamaa, jifunze kupitia mimi."
Binti yule alimkumbatia Loveness akilia na kuahidi kubadilika. Huo ndio ulikuwa muundo wa maisha ya Loveness; aligeuza makovu ya dhambi zake kuwa daraja la wokovu kwa kizazi kijacho.
---
Jioni moja, Loveness alikuwa amekaa kwenye benchi la bustani ya zahanati hiyo akipunga upepo wa jua linalozama. Alifungua mkoba wake, akatoa kile kijitofuko cha plastiki chenye vidonge vyake akameza kidonge cha siku hiyo. Alitazama juu mbinguni, akavuta picha ya safari yake yote ya maisha: kuanzia Shule ya Mtakatifu Bakhita, upendo wa dhati wa Kelvin alioukataa, maisha ya anasa ya Sinza yaliyomwacha tasa, laana ya baba yake, kamba ya kifo iliyomkataa, hadi kufikia vazi hili jeupe alilovaa sasa.
Hakuwa na mume, hakuwa na mtoto wa kumshika mkono, na alikuwa anaishi na ugonjwa mwilini mwake—lakini kwa mara ya kwanza ndani ya miaka mingi, Loveness alihisi amani ya kweli iliyofurika moyoni mwake. Alijua kuwa amechelewa, lakini amefika. Alitabasamu tabasamu safi na la dhati kuelekea mawingu ya jioni, akimshukuru Mungu kwa kumpa nafasi ya kuandika ukurasa wa mwisho wa maisha yake kwa kalamu ya heshima na utu.
**--- MWISHO WA HADITHI ---**