Episode 14: Ofisi ya Mwalimu Mkuu na Jicho la Kwanza
Asubuhi ya Jumatatu ilitujia kwa kasi ya ajabu. Saa mbili na nusu asubuhi, tulikuwa tayari tumeshasimama mbele ya geti kubwa la chuma la shule ya msingi Mlimani, hapa hapa jijini Dar es Salaam. Kelele za watoto wakikimbizana viwanjani zilinikumbusha shule niliyosoma mimi mwenyewe miaka ya nyuma, lakini safari hii sikuwa nimekuja kama mwanafunzi, wala sikuwa nimekuja kama baba mzazi. Nilikuwa nimekuja kama kivuli cha mume anayebeba siri isiyo yake.
Subira alikuwa amevaa hijabu nyeusi iliyomstiri mwili mzima, lakini uso wake ulikuwa umepata dhoruba ya kukosa usingizi usiku kucha. Mikono yake ilikuwa ya baridi sana tulipokuwa tukielekea ofisi ya Mwalimu Mkuu, iliyokuwa ghorofa ya kwanza kwenye jengo kuu la utawala.
Niligonga mlango wa kioo uliokuwa umeandikwa *“HEADTEACHER – OFFICE”*. Sauti ya mwanamke mtu mzima ilitukaribisha ndani: "Karibuni, ingieni."
Tulipoingia na kufungua mlango, macho yangu hayakwenda kwa Mwalimu Mkuu, mwanamke aliyekuwa amevaa miwani mikubwa na suti ya heshima. Macho yangu yalienda moja kwa moja kwenye kochi fupi la ngozi lililokuwa pembeni ya ukuta. Hapo alikuwa ameketi mtoto wa kiume, akiwa amevaa sare za shule zilizofubaa kidogo—kaptula ya bluu na shati la ngano. Alikuwa ameinamisha kichwa chini, akichezea kucha zake, huku mkoba wake ukiwa miguuni.
*Seif.*
Hata kabla ya kuambiwa, nilitambua kuwa huyo ndiye yeye. Alikuwa na weusi wa wastani na paji la uso lililofanana kabisa na la Subira. Subira alipomuona tu mwanaye, alishindwa kujizuia; alitoa sauti ya unyonge akisema, "Seif wangu..." na kutaka kumkimbilia, lakini mwalimu mkuu alinyanyua mkono kumzuia.
"Bi. Subira, karibuni mketi kwanza," mwalimu mkuu alisema kwa sauti ya kisheria na ya mamlaka. "Huyu ndiye mumeo uliyempa maelezo yake kwenye barua?"
"Ndiyo mwalimu, huyu ndiye mume wangu na mlezi wa familia," Subira alijibu kwa sauti iliyovunjika, akikaa kwenye kiti kimoja wapo, na mimi nikajinyoosha na kukaa kiti cha pembeni yake, nikiwa nimefunga mikono yangu kifuani, nikijitahidi kudumisha sura ya kiume isiyo na mihemko.
"Kijana, nyanyua kichwa utazame wazazi wako," mwalimu mkuu alimwamuru mtoto.
Taratibu, Seif alinyanyua kichwa chake. Macho yake yalikuwa makubwa, yakiwa yamejaa ukaidi wa kitoto lakini nyuma ya ule ukaidi kulikuwa na upweke mkubwa uliokuwa ukitiririka kama donda ndugu. Alimtazama Subira kwa sekunde mbili, kisha macho yake yakahamia kwangu.
Macho yetu yalipokutana, nilihisi kama umeme wa nyuzi elfu kumi umepita kwenye utosini na kushuka hadi kwenye nyayo zangu. Mtoto alinitazama kwa jicho la kudadisi, jicho la kutaka kujua mimi ni nani katika maisha yake ya mateso. Hakulia, hakuonyesha uoga; alinitazama sawasawa kana kwamba alikuwa anasoma jeraha lililopo moyoni mwangu.
"Sawa, ndugu wanandoa," mwalimu mkuu alianza kufungua faili lililokuwa mbele yake. "Tumewaita hapa kwa sababu hali ya Seif imefikia hatua ambayo shule haiwezi kuivumilia tena. Mtoto huyu ana akili sana darasani, lakini ana hasira zilizopitiliza. Wiki iliyopita tu, amemjeruhi mwanafunzi mwenzake kwa kumpiga na chupa ya maji kichwani hadi akashonwa nyuzi tatu. Na kibaya zaidi, anapodaiwa nidhamu, anasema hana wazazi, anadai mama yake alikufa na baba yake hamtaki. Sasa, kabla bodi haijatoa uamuzi wa kumfukuza jumla na kumkabidhi ustawi wa jamii, nataka nimsikie baba hapa... mbona mtoto analelewa hivi?"
Swali lile la mwalimu mkuu lilinitua kifuani kama dhoruba. Mwalimu aliamini mimi ndiye ninayehusika na malezi yake mabovu. Nilimtazama Subira aliyekuwa akinitazama kwa macho ya sikitiko, akinitafuta msaada wa kusema neno. Niliketi pale, nikiwa katikati ya kusema ukweli kwamba mimi siko hapa kama baba yake, au kuvaa uanaume wangu kumlinda mke wangu na huyu mtoto anayeteketea kwa upweke mbele ya macho yetu.
---
**Utangulizi wa Episode inayofuata:**
Katika **EPISODE 15: Sauti ya Mume na Kiapo cha Shuleni**, tutaona jinsi nilivyolazimika kufanya maamuzi ya ghafla mbele ya mwalimu mkuu, maneno niliyoyaongea yaliyomtoa machozi Subira, na uamuzi mzito wa bodi ya shule uliotulazimu kuondoka na Seif kuelekea kusikojulikana. Usikose!
Subira alikuwa amevaa hijabu nyeusi iliyomstiri mwili mzima, lakini uso wake ulikuwa umepata dhoruba ya kukosa usingizi usiku kucha. Mikono yake ilikuwa ya baridi sana tulipokuwa tukielekea ofisi ya Mwalimu Mkuu, iliyokuwa ghorofa ya kwanza kwenye jengo kuu la utawala.
Niligonga mlango wa kioo uliokuwa umeandikwa *“HEADTEACHER – OFFICE”*. Sauti ya mwanamke mtu mzima ilitukaribisha ndani: "Karibuni, ingieni."
Tulipoingia na kufungua mlango, macho yangu hayakwenda kwa Mwalimu Mkuu, mwanamke aliyekuwa amevaa miwani mikubwa na suti ya heshima. Macho yangu yalienda moja kwa moja kwenye kochi fupi la ngozi lililokuwa pembeni ya ukuta. Hapo alikuwa ameketi mtoto wa kiume, akiwa amevaa sare za shule zilizofubaa kidogo—kaptula ya bluu na shati la ngano. Alikuwa ameinamisha kichwa chini, akichezea kucha zake, huku mkoba wake ukiwa miguuni.
*Seif.*
Hata kabla ya kuambiwa, nilitambua kuwa huyo ndiye yeye. Alikuwa na weusi wa wastani na paji la uso lililofanana kabisa na la Subira. Subira alipomuona tu mwanaye, alishindwa kujizuia; alitoa sauti ya unyonge akisema, "Seif wangu..." na kutaka kumkimbilia, lakini mwalimu mkuu alinyanyua mkono kumzuia.
"Bi. Subira, karibuni mketi kwanza," mwalimu mkuu alisema kwa sauti ya kisheria na ya mamlaka. "Huyu ndiye mumeo uliyempa maelezo yake kwenye barua?"
"Ndiyo mwalimu, huyu ndiye mume wangu na mlezi wa familia," Subira alijibu kwa sauti iliyovunjika, akikaa kwenye kiti kimoja wapo, na mimi nikajinyoosha na kukaa kiti cha pembeni yake, nikiwa nimefunga mikono yangu kifuani, nikijitahidi kudumisha sura ya kiume isiyo na mihemko.
"Kijana, nyanyua kichwa utazame wazazi wako," mwalimu mkuu alimwamuru mtoto.
Taratibu, Seif alinyanyua kichwa chake. Macho yake yalikuwa makubwa, yakiwa yamejaa ukaidi wa kitoto lakini nyuma ya ule ukaidi kulikuwa na upweke mkubwa uliokuwa ukitiririka kama donda ndugu. Alimtazama Subira kwa sekunde mbili, kisha macho yake yakahamia kwangu.
Macho yetu yalipokutana, nilihisi kama umeme wa nyuzi elfu kumi umepita kwenye utosini na kushuka hadi kwenye nyayo zangu. Mtoto alinitazama kwa jicho la kudadisi, jicho la kutaka kujua mimi ni nani katika maisha yake ya mateso. Hakulia, hakuonyesha uoga; alinitazama sawasawa kana kwamba alikuwa anasoma jeraha lililopo moyoni mwangu.
"Sawa, ndugu wanandoa," mwalimu mkuu alianza kufungua faili lililokuwa mbele yake. "Tumewaita hapa kwa sababu hali ya Seif imefikia hatua ambayo shule haiwezi kuivumilia tena. Mtoto huyu ana akili sana darasani, lakini ana hasira zilizopitiliza. Wiki iliyopita tu, amemjeruhi mwanafunzi mwenzake kwa kumpiga na chupa ya maji kichwani hadi akashonwa nyuzi tatu. Na kibaya zaidi, anapodaiwa nidhamu, anasema hana wazazi, anadai mama yake alikufa na baba yake hamtaki. Sasa, kabla bodi haijatoa uamuzi wa kumfukuza jumla na kumkabidhi ustawi wa jamii, nataka nimsikie baba hapa... mbona mtoto analelewa hivi?"
Swali lile la mwalimu mkuu lilinitua kifuani kama dhoruba. Mwalimu aliamini mimi ndiye ninayehusika na malezi yake mabovu. Nilimtazama Subira aliyekuwa akinitazama kwa macho ya sikitiko, akinitafuta msaada wa kusema neno. Niliketi pale, nikiwa katikati ya kusema ukweli kwamba mimi siko hapa kama baba yake, au kuvaa uanaume wangu kumlinda mke wangu na huyu mtoto anayeteketea kwa upweke mbele ya macho yetu.
---
**Utangulizi wa Episode inayofuata:**
Katika **EPISODE 15: Sauti ya Mume na Kiapo cha Shuleni**, tutaona jinsi nilivyolazimika kufanya maamuzi ya ghafla mbele ya mwalimu mkuu, maneno niliyoyaongea yaliyomtoa machozi Subira, na uamuzi mzito wa bodi ya shule uliotulazimu kuondoka na Seif kuelekea kusikojulikana. Usikose!