Kutoka juu ya mlima wa Mwangaza, tuliona anga la mkoa Y likiwa jekundu. Moshi mweusi ulikuwa ukipaa kutoka kile kituo cha watoto yatima ambako Juma alitakiwa kuanza huduma yake. Mzee Kifaru alikuwa ameweka mtego wa mwisho; kama Juma hangeweza kuwa tajiri wao, basi angekuwa mshukiwa wa vifo vyao.

"Msimulizi, twende!" Juma alipiga kelele, macho yake yakiwa na ujasiri ambao sikuwa nimewahi kuuona. Hakuhitaji tena pingu wala amri ya polisi; alihitaji kuokoa roho alizozikosea.

Tulishuka mlima kwa kasi ya ajabu. Tulipofika mjini, hali ilikuwa ya kutisha. Moto ulikuwa mkubwa, na gari la zimamoto lilikuwa limechelewa. Watoto walikuwa wakilia madirishani, na Mzee Kifaru alikuwa amesimama mbali kidogo, akicheka huku akigonga fimbo yake ya mpingo chini. Kila akigonga, moto ulikuwa unazidi kulipuka.

"Juma! Ingia basi ukawaokoe!" Mzee Kifaru alimkejeli. "Onyesha huyo 'Mungu' wako kama anaweza kuzima moto wa agano langu!"

Juma hakumjibu. Alivua shati lake, akachukua ndoo ya maji na kujimwagia, kisha akakimbia kuelekea ndani ya lile jengo linaloungua.

"Juma, rudi! Ni hatari!" Nilimfokea, lakini alishazama kwenye moshi.

Ndani ya jengo, dari lilikuwa likianguka. Juma alipata nguvu ambazo hazikuwa za kawaida. Alimbeba mtoto mmoja begani, mwingine mkononi, na kuwatoa nje mmoja baada ya mwingine. Kila alipoingia mara ya tano, mara ya sita... mwili wake ulianza kuungua, lakini hakuacha.

"Juma! Kuna mtoto mmoja amebaki ghorofa ya juu!" Mjane wa Suleiman alipiga kelele kwa hofu.

Juma alikimbia tena ndani. Mara hii, kishindo kikubwa kilitokea—nguzo kuu ya jengo ilianguka na kuziba mlango wa kutokea. Moto ulipamba moto zaidi. Mzee Kifaru alipiga yowe la ushindi. "Sasa mkataba umekwisha! Juma amekufa, na siri yangu inabaki!"

Lakini ghafla, ukimya wa ajabu ulitawala. Kutoka ndani ya ule moto, mwanga mweupe (ule uliokuwa kifuani mwa mwanawe Juma kule mlimani) ulianza kuonekana. Juma alitoka nje akiwa amembeba yule mtoto wa mwisho, lakini hakuwa peke yake.

Kila upande wa Juma, kulikuwa na vivuli viwili vya wanaume waliokuwa wakimsaidia kubeba uzito wa yule mtoto na kumsukuma katikati ya moto. Walikuwa ni **Suleiman** na **Hamisi**. Walikuwa wamerudi kwa mara ya mwisho, si kama mashahidi wa laana, bali kama walinzi wa rafiki yao aliyefanya toba ya kweli.

Juma alipotoka nje na kumkabidhi yule mtoto, alianguka chini, mwili wake ukiwa na majeraha makubwa ya moto. Mzee Kifaru alipoona vile, fimbo yake ilipasuka vipande viwili. Ule mwanga wa toba ulimpiga mzee huyo, na mbele ya umati wa watu wa mkoa Y, aligeuka kuwa mchanga na kupeperushwa na upepo.

**MIEZI SITA BAADAYE...**

Mkoa Y ulikuwa umetulia. Juma alikuwa amepona majeraha yake, ingawa alikuwa na makovu mikononi na usoni—makovu ambayo aliyaita "Medali za Toba."

Kituo cha watoto yatima kilikuwa kimejengwa upya, si kwa pesa za masharti, bali kwa michango ya wananchi waliojifunza kupitia kisa cha Juma. Juma alikuwa akifanya kazi hapo kila siku, akilima bustani na kuwafundisha watoto ufundi wa magari.

"Msimulizi," Juma aliniambia tukiwa tumekaa chini ya mti wa mwembe uwanjani hapo, huku mwanawe akicheza karibu na Neema wa kwanza. "Niliwahi kuwa na mamilioni, lakini sikuwa na amani hata ya dakika moja. Leo nina mshahara mdogo, lakini kila nikilala, sisikii tena harufu ya dizeli wala kilio cha madereva wangu."

Neema (msaidizi wangu) alitutazama na kutabasamu. "Utajiri wa kweli si ule uliojaa kwenye akaunti, bali ni ule unaoweza kuubeba mbele ya Mungu wako bila aibu."

Wakili Sarah alikuja na barua kutoka serikalini. "Juma, kwa sababu ya ujasiri wako wa kuokoa maisha, kifungo chako cha nje kimepunguzwa. Sasa uko huru kisheria kuanza biashara ndogo... biashara ya halali."

Juma alitikisa kichwa. "Biashara pekee nitakayofanya ni kutoa ushuhuda wangu. Sitaki tena kuwa 'Tajiri Juma'. Nataka kuwa 'Juma wa Huduma'."

Tulitazama anga la mkoa Y, likiwa safi na la buluu. Safari ya Juma kutoka kwenye utajiri wa masharti mpaka kwenye amani ya nafsi ilikuwa imekamilika. Siri ya baba yake ilikuwa imemkomboa, na upendo wa mwanawe ulikuwa umemtakasa.

**MWISHO WA HADITHI.**