Daktari alipoondoka, chumba kilibaki na ukimya mzito. Kelvin alikaa ukingoni mwa kitanda, ameinamisha kichwa huku mikono yake ikiwa imeshikilia magoti. Nilihisi harufu ya dawa za hospitali alizopulizia daktari ikichanganyika na marashi ya gharama ya Kelvin.

"Tasha," Kelvin aliniita bila kuniangalia. "Unadhani daktari yuko sahihi? Kwamba mimi ni 'hatari' kwako?"

Nilijivuta taratibu na kumkumbatia kwa nyuma, nikaweka kichwa changu kwenye mgongo wake mpana. "Kelvin, maumivu niliyoyahisi asubuhi hii hayakuwa ya kawaida. Nakupenda, na nataka tuwe pamoja miaka nenda rudi, lakini kama kila 'tendo' litakuwa ni safari ya kwenda kumuona daktari, tutashindwa kufurahia maisha yetu."

Kelvin aligeuka na kunitazama, macho yake yakiwa na unyenyekevu. "Lakini Tasha, hii ndiyo sifa yangu pekee ya kiume niliyokuwa nayo tangu ujana wangu. Ingawa ilinipa upweke, ilikuwa pia ni alama yangu. Nikifanya upasuaji huo, nitakuwa 'mwanamume wa kawaida'. Je, bado utaniona nina nguvu? Je, bado utaridhika?"

Nilitabasamu na kumshika mashavu yake. "Kelvin, uanaume wako haupo kwenye ukubwa wa lile 'dude'. Upo kwenye jinsi unavyonijali, unavyonilinda, na jinsi ulivyosimama upande wangu mbele ya kaka yako na yule Juma Mkaa. Nataka mume, siyo 'mashine' ya kunipasua."

Baada ya majadiliano ya saa kadhaa, Kelvin alikubali. Tuliamua kufanya upasuaji huo kwa siri kubwa. Tulichagua hospitali moja ya kishua hapa Dar es Salaam inayozingatia usiri wa wagonjwa.

Siku ya miadi ilifika. Kelvin alikuwa amevalia vazi la hospitali la kijani, akionekana kuwa na hofu kuliko siku aliyomkabili kaka yake. Nilibaki kwenye chumba cha kusubiri, nikitembea huku na kule huku nikisali kimoyo-moyo.

*Mungu wangu, msaidie Kelvin. Mpe daktari mkono wa heri. Naomba uanaume wake ubaki salama, lakini uwe wa kunitosha mimi binadamu wa kawaida.*

Masaa matatu yalipita kama miaka mia moja. Hatimaye, daktari alitoka na tabasamu pana. "Kila kitu kimeenda vizuri. Tumerekebisha mishipa iliyokuwa imezidi kutanuka kupita kiasi (macrosomia correction). Sasa atakuwa na maisha ya kawaida kabisa, na hatapata tena maumivu wala kukusababishia maumivu wewe."

Niliingia wodini kumwona Kelvin. Alikuwa bado ana nusu-kaputi, lakini alinitabasamu. "Tasha, sasa hivi nimekuwa 'wa kawaida'. Je, tusherehekee?"

Niliishia kucheka huku nikimfuta jasho la paji la uso. "Subiri kwanza upone Kelvin! Daktari amesema mwezi mmoja wa mapumziko."

Mwezi ule wa mapumziko ulikuwa wa ajabu. Tulitumia muda huo kuimarisha penzi letu kwa maneno, zawadi, na safari fupi fupi za kupunga upepo kule Kigamboni na Bagamoyo. Kelvin alikuwa kama mwanamume mpya—hakuwa na hofu ya kunikaribia tena.

Lakini usiku mmoja, tukiwa tumelala chumbani kwetu Masaki, Kelvin alinisogelea. Mwezi ulikuwa umetimia, na daktari alikuwa ametoa ruhusa ya "kujaribu mitambo".

"Tasha, uko tayari kuona matokeo ya kazi ya daktari?" Kelvin aliniuliza huku akizima taa ndogo ya kando ya kitanda.

Moyo wangu ulidunda kwa kasi. Je, atakuwa amepungua sana? Je, ile ladha niliyokuwa nimeanza kuizoea itakuwepo? Na muhimu zaidi... je, safari hii sitahitaji kuitana "Mama yangu!" kwa maumivu?