ASUBUHI YA MAJUTO NA AIBU
Nilipotoka juu ya kifua cha Rehema na kujilaza pembeni yake kitandani, ukimya wa chumba changu ulikuwa mzito kiasi cha kunikaba kooni. Hakuna aliyesema neno kwa dakika nzima.
Kichwani mwangu, filamu ya kile kilichotokea dakika chache zilizopita ilianza kujirudia kwa kasi ya kutisha. Nilikuwa nimelala na mke wa rafiki yangu wa damu. Siyo tu kulala naye, bali nilikuwa nimemwaga mbegu zangu ndani yake bila kinga!
Rehema alijigeuza taratibu, akajifunika shuka langu kifuani, kisha akanitazama kwa jicho la wizi. Alipoona nimefumba macho nikiwa nimekunjamanisha uso kwa mawazo, alinyoosha mkono na kupapasa kifua changu.
"Kelvin... mbona umekuwa kimya ghafla? Unajutia kilichotokea?" aliuliza kwa sauti ya chini, yenye mchanganyiko wa wasiwasi na huruma.
Nilifumbua macho na kumtazama. Nilitamani kumfokea, nilitamani kumwambia aondoke chumbani kwangu mara moja, lakini nilijua mimi ndiye mwanaume—mimi ndiye niliyekuwa na uwezo wa kuzuia yote haya yasitokee, lakini nikasalimu amri.
"Rehema... tumefanya kosa kubwa sana," nilisema kwa sauti ya kukata tamaa. "Juma ni rafiki yangu. Ameniamini kuliko mtu yeyote duniani. Kama akigundua hili, sijui tutaficha wapi sura zetu."
Rehema alishusha pumzi ndefu, akakaa kitako kitandani na kuokota khanga yake iliyokuwa sakafuni. Alijifunga kifuani huku akinitazama kwa umakini.
"Sikiliza Kelvin," alisema kwa sauti ya kujiamini na utulivu ulionishangaza. "Juma hawezi kujua, labda wewe mwenyewe uamue kumwambia. Hii ni siri kati yangu mimi na wewe. Kilichotokea usiku huu kinabaki ndani ya kuta hizi nne. Usijitese kichwa bure, kawaida mambo haya hutokea."
Aliinuka kitandani, akafungua mlango wangu taratibu na kuchungulia sebuleni kuhakikisha hakuna mtu, kisha akanigeukia na kutabasamu kidogo kabla ya kutoka na kufunga mlango nyuma yake.
Nilibaki peke yangu chumbani. Nilitazama saa yangu ya ukutani; ilikuwa ni saa kumi na dakika ishirini usiku. Zilibaki dakika arobaini tu kabla sijaamka kujiandaa kwenda kazini.
Sikupata hata tone la usingizi. Nilikuwa nikigaagaa kitandani, moyo wangu ukinidunda kwa hofu na aibu. Kila nilipofumba macho, nilimuona Juma akitabasamu na kuniita 'ndugu yangu'.
Ilipofika saa kumi na moja kamili asubuhi, niliamka nikiwa nimechoka zaidi ya nilivyolala. Nilienda bafuni kuoga maji baridi ili kujaribu kusafisha uchafu wa dhambi niliokuwa nao mwilini, lakini nilijua fika kuwa maji yale yasingeweza kusafisha dhamiri yangu.
Niliporudi chumbani kuvaa sare zangu za kazi, nilisikia mlango wa mbele ukifunguliwa.
Ilikuwa ni saa kumi na mbili kasoro dakika tano asubuhi. Juma alikuwa amerudi kutoka kazini!
Mwili wangu ulisisimka. Mikono yangu ilianza kutetemeka kidogo nilipokuwa nikifunga vifungo vya shati langu la kazi. Nilitamani nipitie dirishani ili nisikutane naye uso kwa uso, lakini hilo lilikuwa haliwezekani. Ilinibidi nitoke sebuleni.
Nilipofungua mlango wa chumba changu na kutoka sebuleni, nilimkuta Juma amekaa kwenye kochi akivua buti zake za kazi huku akipiga miayo ya uchovu. Rehema tayari alikuwa ameshamchemshia maji ya kuoga na alikuwa akimwandalia chai mezani, akiwa amevaa gauni refu la heshima kama kawaida yake—kana kwamba hakuna chochote kilichotokea saa chache zilizopita!
Juma aliponiona, uso wake ulijaa tabasamu pana la furaha.
"Ohooo! Kaka mkubwa, umeshaamka tayari? Habari za asubuhi ndugu yangu!" Juma alinisalimia kwa sauti ya uchangamfu.
Maneno hayo yalichoma moyo wangu kama mshale wenye sumu. Nilishindwa kumtazama machoni moja kwa moja. Nilitazama chini kwenye viatu vyangu, nikalazimisha tabasamu hafifu.
"Safi ndugu yangu... pole na lindo la usiku," nilijibu kwa sauti iliyokauka kidogo.
"Acha tu kaka, usiku kulikuwa na baridi kali sana kule bandarini, halafu mbu walikuwa wengi kweli kweli. Lakini namshukuru Mungu tumemaliza salama," Juma alisema huku akisimama na kunipiga begani kwa upendo. "Vipi hapa nyumbani, kila kitu kilienda salama? Shemeji yako hakusumbuliwa na wezi wa mtaani?"
Swali hilo lilinifanya nijihisi kama ardhi inapasuka inimeze. Nilitupa jicho haraka upande wa jikoni alipokuwa Rehema. Alikuwa amesimama akikoroga chai, akanitazama kwa jicho la pembeni na kunikonyeza kidogo kunipa ishara nitulie.
"Ndiyo... ndiyo kaka. Kila kitu kilikuwa salama kabisa. Nyumba ilikuwa tulivu," nilijibu kwa haraka, nikitamani kuondoka eneo lile sekunde hiyo hiyo. "Mimi nawahi kituoni leo kaka, bosi alisema atapita kukagua mapema."
"Sawa ndugu yangu, kazi njema. Ukipata muda mchana nipigie tuongee," Juma aliniambia kwa upendo uleule wa siku zote.
Nilitoka nje ya nyumba ile kwa hatua za haraka, nikivuta pumzi ndefu za hewa ya asubuhi. Nilipofika barabarani, nilijiahidi jambo moja kubwa: kile kilichotokea usiku ule ilikuwa ni ajali ya shetani, na kamwe hakitawahi kujirudia tena maishani mwangu.
Niliamua kuwa kuanzia siku hiyo, nitakuwa nikirudi nyumbani usiku sana, nitaingia chumbani kwangu moja kwa moja, na nitamkwepa Rehema kwa gharama yoyote ile.
Lakini sikujua kuwa tayari tulikuwa tumeshachelewa. Sikujua kuwa mbegu moja niliyoiacha ndani ya Rehema usiku ule wa saa tisa ilikuwa tayari imeshaanza safari ya kubadilisha maisha yetu milele.
USIKOSE SEHEMU YA 5: HOFU YA MWEZI MMOJA
Katika sehemu inayofuata, Kelvin anajaribu kumkwepa Rehema kila anaporudi nyumbani, lakini Rehema bado anataka mchezo huo uendelee. Je, nini kitatokea wiki nne baadaye wakati Juma anaporudi nyumbani akiwa na habari ya kushangaza?