HITIMISHO LA MZIGO WA DHAMBI
Miaka saba mingine ilipita tangu siku ile nilipomzika Rehema, na hatimaye kalenda ya maisha ikafika kwenye mwezi wa kumi na moja, mwaka ambao Brian alikuwa akitimiza umri wa miaka ishirini na minne na kuhitimu shahada yake ya kwanza ya udaktari katika Chuo Kikuu cha Afya na Sayansi Shirikishi Muhimbili (MUHAS).
Asubuhi ya siku ya mahafali yake, nilikuwa nimekaa kwenye kabati langu la nguo nyumbani Manzese. Mkononi mwangu nilikuwa nimeshika ile bahasha ya kaki niliyopewa na Rehema hospitalini Amana miaka saba iliyopita. Kwa miaka yote hiyo, bahasha ile ilikuwa imefichwa chini ya sanduku langu la nyaraka muhimu, ikinisubiri nifanye uamuzi wa mwisho.
Nilipiga magoti pembeni ya kitanda, nikaitazama bahasha ile kwa muda mrefu. Kichwani mwangu, nilipima uzito wa maneno yaliyokuwa ndani yake. Kama ningempa Brian barua ile leo, angejua kuwa mimi ndiye baba yake mzazi—damu yake—na ningepata heshima ya kuitwa baba na daktari huyo kijana mwenye mafanikio makubwa. Lakini upande wa pili, ukweli huo ungeuchoma moyo wa Juma ambaye alikuwa amejitolea maisha yake yote kumlea, na ungeweza kuuvuruga utulivu wa akili wa Brian katika siku yake kubwa zaidi ya furaha.
Niliamka taratibu, nikachukua kiberiti mezani, na kwenda nje kwenye uwanja wangu wa nyuma. Niliwasha moto kwenye bahasha ile ya kaki, nikaitazama ikiteketea taratibu hadi ikawa majivu meusi yaliyopeperushwa na upepo wa asubuhi.
Nilipoona majivu yale yakitoweka, nilihisi mzigo wa miaka ishirini na minne ukiondoka rasmi mabegani mwangu. Nilikuwa nimeamua kuzika siri ile milele—si kwa woga, bali kwa upendo wa kweli.
Saa nne asubuhi, nilifika katika viwanja vya chuo cha Muhimbili nikiwa nimeongozana na mke wangu Neema na binti yetu Doreen, ambaye sasa alikuwa mwanafunzi wa mwaka wa kwanza wa sheria chuoni hapo. Umati wa wazazi na ndugu ulikuwa umefurika ukumbini kushuhudia mahafali hayo.
Muda si mrefu, jina la Dkt. Brian Juma liliitwa jukwaani kupokea shahada yake ya udaktari. Ukumbi mzima ulilipuka kwa makofi na vigelegele. Nilimtazama Brian akipanda jukwaani akiwa amevaa joho lake la mahafali, akitabasamu kwa fahari kubwa.
Nilipotupa jicho upande wa pili wa ukumbi, nilimuona Juma amesimama, machozi ya furaha yakimtiririka mashavuni huku akipiga makofi kwa nguvu zote. Baada ya sherehe kumalizika nje ya ukumbi, nilitembea taratibu hadi alipokuwa amesimama Juma na Brian.
Brian aliponiona, alitabasamu kwa heshima na kuja kunikumbatia. "Asante kwa kuja baba mdogo! Nimefurahi sana kukuona leo."
"Hongera sana mwanangu, Dkt. Brian," nilimwambia nikimpiga begani kwa upendo wote wa baba. "Umetupa heshima kubwa sana."
Kisha nilimtazama Juma. Macho yetu yalikutana. Juma aliona amani iliyokuwa usoni mwangu, naye akatabasamu kwa utulivu na kunipa mkono wa kiume.
"Asante kaka kwa kuja kushuhudia matunda ya mwanangu," Juma aliniambia kwa sauti ya chini iliyojaa heshima na msamaha wa kweli.
"Ni mwanao Juma... na umefanya kazi kubwa ambayo hakuna mwingine angeweza kuifanya," nilimjibu nikitabasamu.
Nilipogeuka kuondoka na familia yangu, nilijua fika kuwa ingawa sikuwa nimeitwa baba hadharani na mwanangu wa damu, nilikuwa nimelipa deni la dhambi yangu kwa kuhakikisha anapata furaha, utulivu, na baba bora zaidi duniani. Mzigo wa dhambi ulikuwa umeisha, na amani ilikuwa imerejea milele.
MWISHO WA SIMULIZI.