Episode 28: Kuanguka kwa Bodaboda na Kukabiliwa
Upepo mkali wa mchana ulikuwa ukimpeperusha Juma tisheti yake nyeusi huku sauti ya injini ya lile gari la Prado ikizidi kuwa kubwa na ya kutisha kwa nyuma yao. Dereva wa bodaboda alikuwa akitetemeka mikono yote miwili juu ya usukani. Alijua fika kuwa barabara ile ya vumbi ilikuwa inaisha, na mbele yao kulikuwa na kizuizi cha mawe makubwa.
*"Kaka, ninaingia kwenye uchochoro wa watembea kwa miguu! Shika vizuri!"* Dereva alipiga kelele akigeuza pikipiki kwa nguvu upande wa kushoto, akitaka kuingia kwenye njia nyembamba ambayo gari lile kubwa la Prado lisingeweza kupenya.
Lakini kasi waliyokuwa nayo ilikuwa kubwa mno kwa kona ile nyembamba. Tairi la mbele la pikipiki liligonga jiwe lililofichwa na mchanga laini, likapoteza mwelekeo. Pikipiki iliyumba upande mmoja kisha ikateleza kwa kishindo kikubwa juu ya mchanga *"skwiiiiii-mbuuuu!"*.
Wote wawili walivurugika na kutupwa hewani kabla ya kuanguka na kugaragara kwenye vumbi zito la mchana ule. Juma alijigonga bega lake la kulia na paja juu ya ardhi gumu, maumivu makali yakamchoma mwilini mwake kiasi cha kumfanya apige yowe la chini. Nguo zake sasa zilikuwa zimejaa vumbi tupu, na ule mshtuko ulimfanya akose nguvu ya kusimama mara moja.
Dereva wa bodaboda, kwa hofu ya maisha yake, alinyanyuka haraka huku akichechemea, akaiacha pikipiki yake pale pale chini na kukimbilia mbele kwenye nyumba za jirani kujificha, akimwacha Juma akiwa peke yake kwenye ule uwanja wa mapambano.
Sauti ya breki kali ya gari la Prado ilirindima mita chache tu kutoka pale Juma alipoangukia. Gari lilisimama kwa mshuko mkubwa, likiacha wingu zito la vumbi likifunika eneo lile.
Mlango wa upande wa dereva ulifunguka kwa nguvu. Ramadhan alishuka kutoka kwenye gari lile, suti yake ya kijivu ikiwa imeregea kidogo kifuani, lakini macho yake yalikuwa yamebeba picha ya mauti yenyewe. Mkononi mwake alikuwa ameshika rungu zito la chuma (*steering lock*) ambalo lilikuwa likiung'aa kwa mwangaza wa jua.
Alitembea hatua madhubuti kuelekea pale Juma alipokuwa akijikokota kwa tumbo kwenye vumbi, akijaribu kusogea mbali. Ramadhan alisimama mbele yake, akamwangalia Juma kwa dharau na hasira ya mwisho.
*"Umekimbia sana asubuhi ya leo, mtaalamu,"* Ramadhan aliongea kwa sauti ya chini na ya kutisha, akiliinua lile rungu la chuma juu. *"Sasa niambie, ile dozi ya asubuhi uliyompa mke wangu sebuleni kwangu, ilikuwa inaishia wapi?"*
Juma alinyosha mikono yake miwili juu, uso wake ukiwa umejaa vumbi na machozi ya hofu, akitetemeka mwili mzima huku akitazama lile chuma lililokuwa tayari kushuka juu ya kichwa chake.
---
**Utangulizi wa Sehemu Inayofuata:**
Katika **Sehemu ya 29: Kilio cha Msamaha na Kushikwa kwa Mkono**, wakati Ramadhan akiwa tayari kushusha rungu lile, watu wa karibu wa mtaa ule wanaanza kukusanyika na kupiga kelele za kuamulia. Juma anatumia mwanya huo kupiga magoti na kuomba msamaha wa maisha yake, huku nyuma kule nyumbani Aisha naye akipata msaada wa dharura wa kufunguliwa mlango.
*"Kaka, ninaingia kwenye uchochoro wa watembea kwa miguu! Shika vizuri!"* Dereva alipiga kelele akigeuza pikipiki kwa nguvu upande wa kushoto, akitaka kuingia kwenye njia nyembamba ambayo gari lile kubwa la Prado lisingeweza kupenya.
Lakini kasi waliyokuwa nayo ilikuwa kubwa mno kwa kona ile nyembamba. Tairi la mbele la pikipiki liligonga jiwe lililofichwa na mchanga laini, likapoteza mwelekeo. Pikipiki iliyumba upande mmoja kisha ikateleza kwa kishindo kikubwa juu ya mchanga *"skwiiiiii-mbuuuu!"*.
Wote wawili walivurugika na kutupwa hewani kabla ya kuanguka na kugaragara kwenye vumbi zito la mchana ule. Juma alijigonga bega lake la kulia na paja juu ya ardhi gumu, maumivu makali yakamchoma mwilini mwake kiasi cha kumfanya apige yowe la chini. Nguo zake sasa zilikuwa zimejaa vumbi tupu, na ule mshtuko ulimfanya akose nguvu ya kusimama mara moja.
Dereva wa bodaboda, kwa hofu ya maisha yake, alinyanyuka haraka huku akichechemea, akaiacha pikipiki yake pale pale chini na kukimbilia mbele kwenye nyumba za jirani kujificha, akimwacha Juma akiwa peke yake kwenye ule uwanja wa mapambano.
Sauti ya breki kali ya gari la Prado ilirindima mita chache tu kutoka pale Juma alipoangukia. Gari lilisimama kwa mshuko mkubwa, likiacha wingu zito la vumbi likifunika eneo lile.
Mlango wa upande wa dereva ulifunguka kwa nguvu. Ramadhan alishuka kutoka kwenye gari lile, suti yake ya kijivu ikiwa imeregea kidogo kifuani, lakini macho yake yalikuwa yamebeba picha ya mauti yenyewe. Mkononi mwake alikuwa ameshika rungu zito la chuma (*steering lock*) ambalo lilikuwa likiung'aa kwa mwangaza wa jua.
Alitembea hatua madhubuti kuelekea pale Juma alipokuwa akijikokota kwa tumbo kwenye vumbi, akijaribu kusogea mbali. Ramadhan alisimama mbele yake, akamwangalia Juma kwa dharau na hasira ya mwisho.
*"Umekimbia sana asubuhi ya leo, mtaalamu,"* Ramadhan aliongea kwa sauti ya chini na ya kutisha, akiliinua lile rungu la chuma juu. *"Sasa niambie, ile dozi ya asubuhi uliyompa mke wangu sebuleni kwangu, ilikuwa inaishia wapi?"*
Juma alinyosha mikono yake miwili juu, uso wake ukiwa umejaa vumbi na machozi ya hofu, akitetemeka mwili mzima huku akitazama lile chuma lililokuwa tayari kushuka juu ya kichwa chake.
---
**Utangulizi wa Sehemu Inayofuata:**
Katika **Sehemu ya 29: Kilio cha Msamaha na Kushikwa kwa Mkono**, wakati Ramadhan akiwa tayari kushusha rungu lile, watu wa karibu wa mtaa ule wanaanza kukusanyika na kupiga kelele za kuamulia. Juma anatumia mwanya huo kupiga magoti na kuomba msamaha wa maisha yake, huku nyuma kule nyumbani Aisha naye akipata msaada wa dharura wa kufunguliwa mlango.