Episode 15: Safari ya Mwisho (Mwisho)
Huu ndio mwisho wa kisa cha **Mrembo Mawenge**, tukiona jinsi safari ya tamaa inavyohitimishwa na ukweli mchungu wa maisha.
Siku ya kuondoka hospitalini ilifika. Gari la wagonjwa lilikuwa limesimama nje likisubiri kumchukua Anifa kuelekea kijijini kwao, mbali na kelele na anasa za jiji la Mwanza. Anifa alikuwa amevaa gauni lake moja la zamani lililobaki, mguu wake ukiwa bado kwenye bandeji nzito na mikononi ameshika magongo mawili ya mbao.
Alipokuwa akitoka wodini, alikutana na Hassan na Ashura kwa mara ya mwisho. Hassan alimkabidhi bahasha ndogo.
> "Anifa, hizi ni pesa kidogo za kuanzia maisha huko kijijini. Nimempa dereva maelekezo ya kukufikisha mpaka mlangoni kwa mama yako. Nenda kapumzike, na nakuombea upate amani ya moyo," Hassan alisema kwa sauti ya utulivu, bila chuki wala upendo wa zamani.
Anifa alijaribu kutabasamu, lakini machozi yalimtangulia. Alimtazama Ashura na kusema kwa sauti ya unyonge, "Ashura, nakuomba umlinde Hassan. Mimi sikuthamini almasi niliyokuwa nayo mkononi mpaka nilipoipoteza kwenye tope. Una mwanaume bora sana."
Ashura alimshika mkono Anifa kwa huruma. "Anifa, sote tunajifunza kutokana na makosa. Mungu akufanyie wepesi huko uendako."
Anifa alipakiwa kwenye gari. Alipokuwa akiondoka, alipita karibu na bango kubwa la matangazo mjini. Alishituka kuona picha ya **Mzee Mvule** na **Sandra** wakizindua duka jipya la vito vya thamani, na pembeni yao alikuwepo **Bi Husna** akicheka kwa madaha. Lakini chini ya picha ile, kulikuwa na habari za maandishi madogo zikisema Mzee Mvule anachunguzwa kwa makosa ya utakatishaji fedha na ukwepaji kodi.
"Mawenge ya mjini ni moto wa nyasi," Anifa alinong'ona akiegama kwenye kiti cha gari.
Baada ya safari ya saa kadhaa, gari liliingia kijijini. Nyumba ya mama yake ilikuwa ya udongo lakini ilikuwa safi na yenye utulivu. Mama yake alikuwa ameketi nje kwenye mkeka, akichambua mboga. Alipomuona binti yake akishuka kwa magongo, alisimama kwa shida na kumlilia kwa uchungu.
"Anifa mwanangu! Umerudi katika hali hii?" mama yake alimkumbatia huku akilia.
"Mama, nisamehe. Nilikimbilia dhahabu ya bandia nikaacha upendo wa kweli. Nimekuja kuishi na wewe, nimechoka na mawenge ya mjini," Anifa alijibu huku akizama kwenye mikono ya mama yake.
---
### Hitimisho (Miezi Kadhaa Baadaye)
Maisha ya Anifa yalibadilika kabisa. Alianza kujishughulisha na kilimo kidogo cha mbogamboga hapo kijijini, akitumia magongo yake kwa unyenyekevu. Uso wake ulipona makovu, lakini kovu la moyoni lilibaki kama somo.
Huku Mwanza, Hassan na Ashura walijaaliwa kupata watoto wawili, **Juma** na binti mrembo waliyempa jina la **Anifa**. Hassan alimpa jina lile si kwa sababu bado alimpenda Anifa wa zamani, bali kama ukumbusho wa safari yake ya maisha na jinsi Mungu alivyomvusha kwenye dhoruba ya usaliti.
Bi Husna na Bi Zuhura walikuja kuumbuka baada ya Mzee Mvule kufilisiwa na kukamatwa na mamlaka. Walirudi mtaani wakiwa hawana kitu, wakitafuta "mawenge" mapya lakini vijana wa mjini walikuwa wameshawajua tabia zao.
Anifa wa kijijini alijifunza kuwa: **Uzuri wa sura ni pambo la nje tu, lakini uzuri wa roho na kutosheka ndivyo vinavyojenga nyumba yenye amani.**
---
**MWISHO WA HADITHI.**
Siku ya kuondoka hospitalini ilifika. Gari la wagonjwa lilikuwa limesimama nje likisubiri kumchukua Anifa kuelekea kijijini kwao, mbali na kelele na anasa za jiji la Mwanza. Anifa alikuwa amevaa gauni lake moja la zamani lililobaki, mguu wake ukiwa bado kwenye bandeji nzito na mikononi ameshika magongo mawili ya mbao.
Alipokuwa akitoka wodini, alikutana na Hassan na Ashura kwa mara ya mwisho. Hassan alimkabidhi bahasha ndogo.
> "Anifa, hizi ni pesa kidogo za kuanzia maisha huko kijijini. Nimempa dereva maelekezo ya kukufikisha mpaka mlangoni kwa mama yako. Nenda kapumzike, na nakuombea upate amani ya moyo," Hassan alisema kwa sauti ya utulivu, bila chuki wala upendo wa zamani.
Anifa alijaribu kutabasamu, lakini machozi yalimtangulia. Alimtazama Ashura na kusema kwa sauti ya unyonge, "Ashura, nakuomba umlinde Hassan. Mimi sikuthamini almasi niliyokuwa nayo mkononi mpaka nilipoipoteza kwenye tope. Una mwanaume bora sana."
Ashura alimshika mkono Anifa kwa huruma. "Anifa, sote tunajifunza kutokana na makosa. Mungu akufanyie wepesi huko uendako."
Anifa alipakiwa kwenye gari. Alipokuwa akiondoka, alipita karibu na bango kubwa la matangazo mjini. Alishituka kuona picha ya **Mzee Mvule** na **Sandra** wakizindua duka jipya la vito vya thamani, na pembeni yao alikuwepo **Bi Husna** akicheka kwa madaha. Lakini chini ya picha ile, kulikuwa na habari za maandishi madogo zikisema Mzee Mvule anachunguzwa kwa makosa ya utakatishaji fedha na ukwepaji kodi.
"Mawenge ya mjini ni moto wa nyasi," Anifa alinong'ona akiegama kwenye kiti cha gari.
Baada ya safari ya saa kadhaa, gari liliingia kijijini. Nyumba ya mama yake ilikuwa ya udongo lakini ilikuwa safi na yenye utulivu. Mama yake alikuwa ameketi nje kwenye mkeka, akichambua mboga. Alipomuona binti yake akishuka kwa magongo, alisimama kwa shida na kumlilia kwa uchungu.
"Anifa mwanangu! Umerudi katika hali hii?" mama yake alimkumbatia huku akilia.
"Mama, nisamehe. Nilikimbilia dhahabu ya bandia nikaacha upendo wa kweli. Nimekuja kuishi na wewe, nimechoka na mawenge ya mjini," Anifa alijibu huku akizama kwenye mikono ya mama yake.
---
### Hitimisho (Miezi Kadhaa Baadaye)
Maisha ya Anifa yalibadilika kabisa. Alianza kujishughulisha na kilimo kidogo cha mbogamboga hapo kijijini, akitumia magongo yake kwa unyenyekevu. Uso wake ulipona makovu, lakini kovu la moyoni lilibaki kama somo.
Huku Mwanza, Hassan na Ashura walijaaliwa kupata watoto wawili, **Juma** na binti mrembo waliyempa jina la **Anifa**. Hassan alimpa jina lile si kwa sababu bado alimpenda Anifa wa zamani, bali kama ukumbusho wa safari yake ya maisha na jinsi Mungu alivyomvusha kwenye dhoruba ya usaliti.
Bi Husna na Bi Zuhura walikuja kuumbuka baada ya Mzee Mvule kufilisiwa na kukamatwa na mamlaka. Walirudi mtaani wakiwa hawana kitu, wakitafuta "mawenge" mapya lakini vijana wa mjini walikuwa wameshawajua tabia zao.
Anifa wa kijijini alijifunza kuwa: **Uzuri wa sura ni pambo la nje tu, lakini uzuri wa roho na kutosheka ndivyo vinavyojenga nyumba yenye amani.**
---
**MWISHO WA HADITHI.**