Songa nayo. . .
Tomas aliingia sebuleni na kukaa kwenye kochi huku akiwaangalia kwa jicho la ukali. Aliona jinsi walivyokuwa wamependeza na kuishi kwa furaha bila yeye.

“Tomas, kwanini umetufuata huku? Tuliacha barua tukikuomba usitutafute,” Sakina alisema kwa sauti ya kishujaa huku akijaribu kuficha hofu yake.

“Nisikutafute? Nyie ni familia yangu! Baraka, huyu ni mke wangu na Zakia ni binti yangu. Umewatorosha na kuja kuishi nao kama mke na mume?” Tomas aliuliza huku akimtazama Baraka.

“Baba, tuliokuwa tunayafanya nyumbani yalikuwa yanatuchosha. Tulitaka uhuru na amani,” Baraka alijibu.

Tomas alicheka kwa dharau. “Amani? Amani kwa kutombana na mama yako na dada yako? Nyie ni wadhambi wakubwa!”

“Na wewe je baba? Wewe hukufanya madhambi kututomba sisi?” Zakia alifunguka huku akilia. “Wewe ndiye uliyetufundisha mchezo huu, sasa kwanini unatulahumu?”

Tomas alikosa la kujibu kwa muda. Alijua binti yake anasema ukweli. Lakini tamaa na wivu vilimzidi nguvu.

“Sikilizeni, sitaki ugomvi tena. Nimekuja hapa kwa sababu siwezi kuishi bila nyinyi. Naombeni nirudi kwenye familia yangu. Nitaishi nanyi hapa hapa Mwanza, na sitawazuia kufanya mnavyotaka, ili mradi na mimi nipate nafasi yangu,” Tomas alitoa ombi ambalo lilishangaza kila mtu.

Baraka, Sakina na Zakia walitazamana. Walijua Tomas akirudi itakuwa ni mambo ya fujo zaidi, lakini pia Sakina alikuwa na huruma na mumewe baada ya kumuona jinsi alivyochoka.

“Tomas, kama unataka kubaki hapa, lazima ukubali masharti. Baraka ndiye atakuwa kichwa cha nyumba hii, na wewe utakuwa kama mwanafamilia wa kawaida. Hutopiga mtu wala kufokea mtu,” Sakina alitoa sharti.

Tomas alikubali bila kusita. Alikuwa tayari kufanya lolote ili mradi apate tena utamu wa familia yake.

Kuanzia siku hiyo, familia ya bwana Tomas ikawa inaishi katika nyumba moja kule Mwanza, ikifanya mambo ya ajabu ambayo hayajawahi kutokea katika jamii. Ikawa ni familia ya kutombana mbele kwa mbele bila mipaka.