Episode 26: BAHASHA YA BLUU NA AHADI YA UKUTA WA CHUMA (HITIMISHO KUU)
Hamisi alibaki ameganda akiiangalia ile skrini ya simu yake. Mkono wake ulianza kutetemeka kidogo. Alijua kuwa ushindi wote walioupata mtaani na ofisini ungeweza kuingia dosari kama angemshirikisha Subira jambo hili, lakini pia alijua kuwa siri yoyote mbele ya Subira kwa sasa ilikuwa ni sawa na kujitekenya mwenyewe gizani.
Mlango wa bafu ulifunguka, Subira akatoka huku akijifuta uso kwa taulo dogo la lavender. Alipoona muonekano wa mume wake, akatabasamu taratibu na kusogea karibu. "Mume wangu, mbona umepigwa na butwaa? Kuna nini kwenye hiyo simu?"
Hamisi hakuficha kitu. Alivuta pumzi ndefu na kumwoshea Subira ile skrini. "Mke wangu, soma huu ujumbe. Ndio kwanza umeingia sasa hivi kutoka namba ngeni."
Subira alisoma ule ujumbe wa Amina maneno yote hadi mwisho. Uso wake haukuonyesha hofu, bali ulionyesha umakini mkubwa. Alimtazama Hamisi macho kavu. "Mume wangu, umefanya vizuri sana kunionyesha. Adui anataka kuacha sumu ya mwisho ili tushindwe kulala usiku wa leo kwa kutiliana shaka. Twende chini tukaichukue hiyo bahasha kwa pamoja."
Wawili hao walishuka ngazi taratibu, usiku wa manane ukiwa umetawala uwanja wao safi uliokuwa na harufu ya sherehe ya jioni. Walifika barazani, Hamisi akainama na kulinyanyua lile kapeti zito la urembo. Kweli, chini yake kulikuwa na bahasha ndogo ya rangi ya bluu iliyokunjwa vizuri.
Walirudi sebuleni na kukaa kwenye sofa. Subira alichukua mkasi mdogo, akaikata ile bahasha taratibu na kupindua vilivyokuwemo ndani juu ya meza ya kioo.
Ndani ya ile bahasha, kulikuwa na vitu viwili tu:
Cha kwanza, kilikuwa ni **Kadi ya Kliniki ya Uzazi (Antenatal Card)**. Hamisi alihisi moyo wake ukitaka kusimama akidhani Amina ana mimba yake, lakini Subira alipoifungua ile kadi, alikuta jina la mmiliki likiwa limeandikwa *Bi. Amina* lakini tarehe ya mimba hiyo ilikuwa ni ya miaka miwili iliyopita kabla hata Hamisi hajahamia kwenye ile fensi—na kadi hiyo ilionyesha kuwa mimba hiyo iliharibika (miscarriage) huko nyuma.
Kitu cha pili, kilikuwa ni barua fupi iliyoandikwa kwa mkono na Amina mwenyewe. Subira alisoma kwa sauti ya utulivu:
> *"Hamisi na Subira... Mkifungua hii bahasha, nitakuwa nipo kwenye viti vya uwanja wa ndege nikisubiri ndege ya saa kumi na moja asubuhi kuondoka kuelekea Oman. Hiyo kadi mliyofungua ni kumbukumbu ya maumivu yangu makubwa ya maisha. Miaka miwili iliyopita, nilipoteza ujauzito wa mwanaume niliyempenda, na tangu siku hiyo akili yangu iliharibika. Nilijaza chuki moyoni mwangu, nikawa siwezi kuvumilia kuona mwanamke yeyote anafurahia ndoa yake au kuwa na mume mwenye upendo mtaani.*
> *Niliingia kwenye maisha yenu kule Tanga na hapa getini sio kwa sababu nilikupenda wewe Hamisi, bali nilitaka kumkomoa Subira na kujithibitishia kuwa hakuna ndoa safi duniani. Lakini Subira umenifundisha somo la maisha. Ukuta wako wa chuma, akili zako, na uvumilivu wako vimenivua nguo na kunionyesha kuwa ndoa halali yenye misingi imara haiwezi kubomolewa na wahuni wa mtaani.*
> *Naondoka nikiwa sina chuki tena, nenda kamtunze mumeo. Na wewe Hamisi, una mwanamke ambaye hupaswi hata kumtazama kwa jicho la dharau maisha yako yote. Kwa herini."*
Ukimya mzito ulitawala sebuleni baada ya barua hiyo kusomwa. Hamisi alishusha pumzi ndefu ya amani ambayo hakuwahi kuipata tangu dhoruba ya kanga moja ianze. Aligundua kuwa Amina hakuwa tu adui, bali alikuwa mwanamke aliyejeruhiwa na maisha na akataka kuharibu furaha ya wengine, lakini akakutana na mwanamke mwenye misingi imara—Subira.
Subira alichukua ile barua na kadi ya kliniki, akawasha kiberiti na kuvichoma moto vyote kwenye chombo cha majivu. Alitazama majivu yale yakipeperuka, kisha akageuka na kumtazama mume wake akitabasamu kwa ushindi wa mwisho na wa milele.
"Mume wangu, siri zote zimeshaungua na kuwa majivu," Subira alisema akimshika Hamisi mashavu yake kwa mikono miwili yenye joto. "Kuanzia kesho, fensi yetu haina jirani mwenye hila, ofisi yetu haina zengwe, na kitanda chetu hakina mashaka tena."
Hamisi alimvuta Subira kifuani kwake, akambusu paji la uso wake kwa upendo mkubwa na wa dhati. "Mke wangu, nakuhakikishia... tangu leo na maisha yangu yote yaliyobaki, ukuta wa nyumba hii hautakuwa na miiba tu kwa maadui, bali utakuwa ukuta wa chuma utakaolinda upendo wetu milele."
Wawili hao walizima taa za sebuleni na kupanda ngazi kuelekea chumbani kwao, huku upepo mwanana wa usiku wa Dar es Salaam ukipeperusha majivu ya adui wa zamani, ukiacha fensi yao ikiwa na amani, uaminifu, na utulivu wa karne.
---
**MWISHO WA SIMULIZI.**
Mlango wa bafu ulifunguka, Subira akatoka huku akijifuta uso kwa taulo dogo la lavender. Alipoona muonekano wa mume wake, akatabasamu taratibu na kusogea karibu. "Mume wangu, mbona umepigwa na butwaa? Kuna nini kwenye hiyo simu?"
Hamisi hakuficha kitu. Alivuta pumzi ndefu na kumwoshea Subira ile skrini. "Mke wangu, soma huu ujumbe. Ndio kwanza umeingia sasa hivi kutoka namba ngeni."
Subira alisoma ule ujumbe wa Amina maneno yote hadi mwisho. Uso wake haukuonyesha hofu, bali ulionyesha umakini mkubwa. Alimtazama Hamisi macho kavu. "Mume wangu, umefanya vizuri sana kunionyesha. Adui anataka kuacha sumu ya mwisho ili tushindwe kulala usiku wa leo kwa kutiliana shaka. Twende chini tukaichukue hiyo bahasha kwa pamoja."
Wawili hao walishuka ngazi taratibu, usiku wa manane ukiwa umetawala uwanja wao safi uliokuwa na harufu ya sherehe ya jioni. Walifika barazani, Hamisi akainama na kulinyanyua lile kapeti zito la urembo. Kweli, chini yake kulikuwa na bahasha ndogo ya rangi ya bluu iliyokunjwa vizuri.
Walirudi sebuleni na kukaa kwenye sofa. Subira alichukua mkasi mdogo, akaikata ile bahasha taratibu na kupindua vilivyokuwemo ndani juu ya meza ya kioo.
Ndani ya ile bahasha, kulikuwa na vitu viwili tu:
Cha kwanza, kilikuwa ni **Kadi ya Kliniki ya Uzazi (Antenatal Card)**. Hamisi alihisi moyo wake ukitaka kusimama akidhani Amina ana mimba yake, lakini Subira alipoifungua ile kadi, alikuta jina la mmiliki likiwa limeandikwa *Bi. Amina* lakini tarehe ya mimba hiyo ilikuwa ni ya miaka miwili iliyopita kabla hata Hamisi hajahamia kwenye ile fensi—na kadi hiyo ilionyesha kuwa mimba hiyo iliharibika (miscarriage) huko nyuma.
Kitu cha pili, kilikuwa ni barua fupi iliyoandikwa kwa mkono na Amina mwenyewe. Subira alisoma kwa sauti ya utulivu:
> *"Hamisi na Subira... Mkifungua hii bahasha, nitakuwa nipo kwenye viti vya uwanja wa ndege nikisubiri ndege ya saa kumi na moja asubuhi kuondoka kuelekea Oman. Hiyo kadi mliyofungua ni kumbukumbu ya maumivu yangu makubwa ya maisha. Miaka miwili iliyopita, nilipoteza ujauzito wa mwanaume niliyempenda, na tangu siku hiyo akili yangu iliharibika. Nilijaza chuki moyoni mwangu, nikawa siwezi kuvumilia kuona mwanamke yeyote anafurahia ndoa yake au kuwa na mume mwenye upendo mtaani.*
> *Niliingia kwenye maisha yenu kule Tanga na hapa getini sio kwa sababu nilikupenda wewe Hamisi, bali nilitaka kumkomoa Subira na kujithibitishia kuwa hakuna ndoa safi duniani. Lakini Subira umenifundisha somo la maisha. Ukuta wako wa chuma, akili zako, na uvumilivu wako vimenivua nguo na kunionyesha kuwa ndoa halali yenye misingi imara haiwezi kubomolewa na wahuni wa mtaani.*
> *Naondoka nikiwa sina chuki tena, nenda kamtunze mumeo. Na wewe Hamisi, una mwanamke ambaye hupaswi hata kumtazama kwa jicho la dharau maisha yako yote. Kwa herini."*
Ukimya mzito ulitawala sebuleni baada ya barua hiyo kusomwa. Hamisi alishusha pumzi ndefu ya amani ambayo hakuwahi kuipata tangu dhoruba ya kanga moja ianze. Aligundua kuwa Amina hakuwa tu adui, bali alikuwa mwanamke aliyejeruhiwa na maisha na akataka kuharibu furaha ya wengine, lakini akakutana na mwanamke mwenye misingi imara—Subira.
Subira alichukua ile barua na kadi ya kliniki, akawasha kiberiti na kuvichoma moto vyote kwenye chombo cha majivu. Alitazama majivu yale yakipeperuka, kisha akageuka na kumtazama mume wake akitabasamu kwa ushindi wa mwisho na wa milele.
"Mume wangu, siri zote zimeshaungua na kuwa majivu," Subira alisema akimshika Hamisi mashavu yake kwa mikono miwili yenye joto. "Kuanzia kesho, fensi yetu haina jirani mwenye hila, ofisi yetu haina zengwe, na kitanda chetu hakina mashaka tena."
Hamisi alimvuta Subira kifuani kwake, akambusu paji la uso wake kwa upendo mkubwa na wa dhati. "Mke wangu, nakuhakikishia... tangu leo na maisha yangu yote yaliyobaki, ukuta wa nyumba hii hautakuwa na miiba tu kwa maadui, bali utakuwa ukuta wa chuma utakaolinda upendo wetu milele."
Wawili hao walizima taa za sebuleni na kupanda ngazi kuelekea chumbani kwao, huku upepo mwanana wa usiku wa Dar es Salaam ukipeperusha majivu ya adui wa zamani, ukiacha fensi yao ikiwa na amani, uaminifu, na utulivu wa karne.
---
**MWISHO WA SIMULIZI.**