Episode 30: HITIMISHO LA USHINDI (GRAND FINALE)
Mpasuko wa yowe la Mama Sheha ulitetemesha nyumba nzima ya kupanga. Kabla mtu yeyote hajamzuia, mwanamke huyo alijirusha kama duma aliyejeruhiwa na kumvaa Mama Sharon pale pale alipokuwa amekaa chini. Alimkamata nywele na kuanza kumshushia makofi mazito ya usoni huku akimchania khanga yake mpya.
"Kumbe wewe ndiye unayemfilisi mume wangu?! Kila siku unajifanya mlokole na mwanamama wa mfano mtaani, kumbe ni mwizi wa waume za watu na pesa za serikali!" Mama Sheha alifoka huku akimtemea mate ya hasira.
Mama Sharon alijaribu kupigana na kujinasua, lakini nguvu za Mama Sheha zilizochanganyika na hasira ya usaliti zilikuwa hazizuiliki. Uwanja ulichafuka. Sharon alirudi nyuma kwa hofu na kujibanza kifuani mwa Kenedy, ambaye alimkumbatia kwa nguvu ili kumlinda. Mzee Mussa alikuwa pembeni akicheka kwa sauti kubwa ya ushindi, huku wapangaji wengine wakishangilia kile kipigo cha aibu.
Sheha alijaribu kumvuta mkewe ili amzuie, lakini Mzee Kipeni alimkamata shati lake kwa nyuma na kumsukumiza chini. "Huna chako hapa! Ulifikiri utajificha nyuma ya suti yako milele?"
*Wiuuu! Wiuuu! Wiuuu!*
Mlio wa ving'ora vya gari la Polisi ulisikika nje ya geti. Askari watatu waliovalia magwanda ya khaki waliingia uwanjani wakiwa na silaha, wakiongozana na kijana mmoja wa kazi wa Mzee Kipeni aliyekuwa amekimbia kuwaita kitomoni. Polisi waliamua kuamua ugomvi ule haraka. Mama Sheha alitenganishwa na Mama Sharon ambaye sasa alikuwa amelowana damu puani, nguo zake zikiwa zimechanika vibaya na uso wake umejaa vumbi la uwanjani.
"Wote wawili, Sheha na Mama Sharon, mko chini ya ulinzi kwa makosa ya ubadhirifu wa mali za umma, wizi wa funguo, na kusababisha vurugu!" Mkuu wa askari aliamuru. Pingu za chuma zilinyunguzwa kwenye mikono ya Sheha aliyekuwa ameinamisha kichwa kwa aibu, na Mama Sharon naye aliongozwa kuelekea kwenye difenda ya polisi huku akichechemea na kulia kilio cha kusikitisha.
Wakati difenda ikiondoka na kuacha vumbi likitulia uwanjani Sinza, ukimya mkubwa wa amani ulirejea. Mzee Kipeni aligeuka na kumtazama Kenedy, kisha akamwangalia Sharon na Mzee Mussa.
"Kenedy, kijana wangu," Mzee Kipeni aliongea kwa sauti ya upole na unyenyekevu, akijuta kwa makosa yake ya nyuma. "Nakuomba radhi sana. Nilivutwa na ulevi wangu na maneno ya yule mwanamke dhalimu. Heshima ya nyumba hii imerudi kwa sababu yako na Mzee Mussa. Wewe ni mpangaji wangu rasmi, na kuanzia leo, hakuna mtu atakayegusa amani yako humu ndani."
Kenedy alitabasamu na kushikana mkono na mwenye nyumba. "Asante sana, Mzee Kipeni. Sisi sote tunataka amani tu."
---
Baada ya wiki mbili kupita, maisha ya nyumba ile ya Sinza yalibadilika kabisa. Mama Sharon alibaki mahabusu akisubiri hukumu yake ya kesi ya uhujumu uchumi, na nyumba ya mbele ilibaki mikononi mwa Sharon pekee.
Usiku mmoja wa manane, mwezi ukiwa umerusha mwanga wake hafifu uwanjani, Kenedy alifungua mlango wa chumba chake taratibu. Hakuwa na bukta tena ya kukimbilia bafuni kwa hofu; alitembea kifua mbele, akavuka uwanja na kuingia moja kwa moja kwenye nyumba ya mbele kupitia mlango mkuu uliokuwa wazi.
Alipoingia chumbani kwa Sharon, alimkuta binti huyo akiwa amemsubiri juu ya kitanda kile kile kikubwa—lakini safari hii, kikiwa hakina tena flana zilizofichwa chini ya mto, wala hofu ya Mama Sharon kusukuma mlango.
Sharon alikuwa amevalia night-dress nyepesi ya hariri nyekundu iliyokuwa ikionyesha kila kiungo cha mwili wake. Alitabasamu kwa mahaba mazito, akamnyoshea Kenedy mikono yake.
"Karibu mfalme wangu usiku wa leo," Sharon alinong'ona, sauti yake ikiwa imejaa utulivu na mahaba yasiyo na mipaka. "Siri zote zimeisha, sasa ni zamu yetu kuandika hadithi yetu wenyewe."
Kenedy alijitupa kitandani na kumvuta Sharon kifuani mwake, akizigandisha lipsi zake kwenye midomo ya Sharon kwa busu refu la ushindi. Mchezo wa usiku wa Sinza ulikuwa umekwisha, lakini penzi lao lililozaliwa gizani sasa lilikuwa likichipua mchana kweupe kwa uhuru na ushindi kamili.
**MWISHO WA CHOMBEZO LA JIRANI USIKU.**
"Kumbe wewe ndiye unayemfilisi mume wangu?! Kila siku unajifanya mlokole na mwanamama wa mfano mtaani, kumbe ni mwizi wa waume za watu na pesa za serikali!" Mama Sheha alifoka huku akimtemea mate ya hasira.
Mama Sharon alijaribu kupigana na kujinasua, lakini nguvu za Mama Sheha zilizochanganyika na hasira ya usaliti zilikuwa hazizuiliki. Uwanja ulichafuka. Sharon alirudi nyuma kwa hofu na kujibanza kifuani mwa Kenedy, ambaye alimkumbatia kwa nguvu ili kumlinda. Mzee Mussa alikuwa pembeni akicheka kwa sauti kubwa ya ushindi, huku wapangaji wengine wakishangilia kile kipigo cha aibu.
Sheha alijaribu kumvuta mkewe ili amzuie, lakini Mzee Kipeni alimkamata shati lake kwa nyuma na kumsukumiza chini. "Huna chako hapa! Ulifikiri utajificha nyuma ya suti yako milele?"
*Wiuuu! Wiuuu! Wiuuu!*
Mlio wa ving'ora vya gari la Polisi ulisikika nje ya geti. Askari watatu waliovalia magwanda ya khaki waliingia uwanjani wakiwa na silaha, wakiongozana na kijana mmoja wa kazi wa Mzee Kipeni aliyekuwa amekimbia kuwaita kitomoni. Polisi waliamua kuamua ugomvi ule haraka. Mama Sheha alitenganishwa na Mama Sharon ambaye sasa alikuwa amelowana damu puani, nguo zake zikiwa zimechanika vibaya na uso wake umejaa vumbi la uwanjani.
"Wote wawili, Sheha na Mama Sharon, mko chini ya ulinzi kwa makosa ya ubadhirifu wa mali za umma, wizi wa funguo, na kusababisha vurugu!" Mkuu wa askari aliamuru. Pingu za chuma zilinyunguzwa kwenye mikono ya Sheha aliyekuwa ameinamisha kichwa kwa aibu, na Mama Sharon naye aliongozwa kuelekea kwenye difenda ya polisi huku akichechemea na kulia kilio cha kusikitisha.
Wakati difenda ikiondoka na kuacha vumbi likitulia uwanjani Sinza, ukimya mkubwa wa amani ulirejea. Mzee Kipeni aligeuka na kumtazama Kenedy, kisha akamwangalia Sharon na Mzee Mussa.
"Kenedy, kijana wangu," Mzee Kipeni aliongea kwa sauti ya upole na unyenyekevu, akijuta kwa makosa yake ya nyuma. "Nakuomba radhi sana. Nilivutwa na ulevi wangu na maneno ya yule mwanamke dhalimu. Heshima ya nyumba hii imerudi kwa sababu yako na Mzee Mussa. Wewe ni mpangaji wangu rasmi, na kuanzia leo, hakuna mtu atakayegusa amani yako humu ndani."
Kenedy alitabasamu na kushikana mkono na mwenye nyumba. "Asante sana, Mzee Kipeni. Sisi sote tunataka amani tu."
---
Baada ya wiki mbili kupita, maisha ya nyumba ile ya Sinza yalibadilika kabisa. Mama Sharon alibaki mahabusu akisubiri hukumu yake ya kesi ya uhujumu uchumi, na nyumba ya mbele ilibaki mikononi mwa Sharon pekee.
Usiku mmoja wa manane, mwezi ukiwa umerusha mwanga wake hafifu uwanjani, Kenedy alifungua mlango wa chumba chake taratibu. Hakuwa na bukta tena ya kukimbilia bafuni kwa hofu; alitembea kifua mbele, akavuka uwanja na kuingia moja kwa moja kwenye nyumba ya mbele kupitia mlango mkuu uliokuwa wazi.
Alipoingia chumbani kwa Sharon, alimkuta binti huyo akiwa amemsubiri juu ya kitanda kile kile kikubwa—lakini safari hii, kikiwa hakina tena flana zilizofichwa chini ya mto, wala hofu ya Mama Sharon kusukuma mlango.
Sharon alikuwa amevalia night-dress nyepesi ya hariri nyekundu iliyokuwa ikionyesha kila kiungo cha mwili wake. Alitabasamu kwa mahaba mazito, akamnyoshea Kenedy mikono yake.
"Karibu mfalme wangu usiku wa leo," Sharon alinong'ona, sauti yake ikiwa imejaa utulivu na mahaba yasiyo na mipaka. "Siri zote zimeisha, sasa ni zamu yetu kuandika hadithi yetu wenyewe."
Kenedy alijitupa kitandani na kumvuta Sharon kifuani mwake, akizigandisha lipsi zake kwenye midomo ya Sharon kwa busu refu la ushindi. Mchezo wa usiku wa Sinza ulikuwa umekwisha, lakini penzi lao lililozaliwa gizani sasa lilikuwa likichipua mchana kweupe kwa uhuru na ushindi kamili.
**MWISHO WA CHOMBEZO LA JIRANI USIKU.**