Baada ya dhoruba kali iliyoacha majeraha ya kudumu, Abdul alijikuta katika mtihani mwingine wa kuanza upya huku kivuli cha Nasra kikiendelea kumtesa.

Aisha aliruhusiwa kutoka hospitali baada ya wiki mbili. Hata hivyo, hakuwa yule Aisha mwenye madaha na kicheko cha kilevi. Alikuwa kama kivuli; mnyamavu, macho yake yakitazama mbali bila matumaini. Abdul alimkodishia nyumba nzuri maeneo ya Kigamboni, mbali na macho ya majirani waliokuwa wakijua kashfa yao.

Nyumba ile ilikuwa ya kisasa, ikiwa na kila aina ya samani za gharama, lakini kwa Aisha, ilionekana kama gereza la dhahabu. Abdul alikuwa akija kila jioni baada ya kutoka kazini, akijaribu kuleta zawadi na maneno ya faraja.

"Mpenzi, nimekuletea marashi yale unayoyapenda, na nguo mpya za hariri," Abdul alisema jioni moja akimkumbatia Aisha kwa nyuma. Harufu ya pafyum ya Abdul ilimkumbusha Aisha siku zile za mwanzo jikoni, lakini sasa harufu hiyo ilimfanya ajihisi vibaya.

"Abdul, zawadi hazitarudisha mwanangu. Hazitarudisha kizazi changu," Aisha alijibu kwa sauti kavu, akijiondoa kwenye mikono ya Abdul.

Abdul alijisikia vibaya, lakini kiu yake kwa Aisha haikuwa imekufa. Alimgeuza Aisha na kuanza kumvua lile raba-mchi (nightdress) la hariri. Alitaka kumthibitishia Aisha kuwa bado anampenda licha ya mapungufu yake. Alimbeba na kumpeleka kitandani, akijaribu kuongeza mbwembwe na vionjo ili kumpagawisha kama zamani.

Alianza kwa kumnywesha divai nyekundu kwa kutumia mdomo wake, mate yao yakichanganyika na ladha ya zabibu. Mikono ya Abdul ilianza safari ya taratibu, ikipapasa mwili wa Aisha kwa hisia kali. "Aisha, wewe bado ni mwanamke wangu wa pekee. Hakuna kitakachobadilika," Abdul alinong'ona huku akizama kwenye shingo ya binti huyo.

Hata hivyo, safari ya leo ilikuwa na kizingiti. Kila Abdul alipokaribia ile sehemu ya upasuaji, Aisha alikuwa akishtuka na kutoa kilio cha uchungu. Maumivu ya mwili yalikuwa yamepona, lakini maumivu ya nafsi yalikuwa bado mabichi.

Abdul alijitahidi kutumia ufundi wake wote, akimzungusha Aisha na kumfanya acheze miondoko ya taratibu ili asiumie, lakini Aisha hakuwa akishiriki kwa hisia. Alikuwa amelala tu kama gogo, akitazama dari huku machozi yakimtoka. Abdul alipofika kileleni, alijikuta akishusha pumzi ndefu ya upweke badala ya raha.

"Unanichukia, Aisha?" Abdul aliuliza baada ya kumaliza, akijifuta jasho.

"Sichukii wewe, Abdul. Nachukia kitendo chetu. Kila nikikuona, nakumbuka ile juisi. Nakumbuka sura ya dada Nasra akiwa gerezani," Aisha alijibu huku akijifunika shuka.

Wakati huo huo, gerezani, Nasra alikuwa amekaa kwenye sakafu baridi. Alikuwa ameshapoteza uzito na uzuri wake. Rafiki yake wa zamani, Anita, alikuja kumtembelea. "Nasra, unajua nini? Abdul na Aisha wanaishi pamoja Kigamboni. Abdul amemnunulia kila kitu," Anita alimtonya kwa sauti ya kishari.

Macho ya Nasra yaliwaka moto. "Wanaishi pamoja? Wanakula raha juu ya machozi yangu?" Nasra alicheka kicheko kilichowashtua walinzi wa gereza. "Anita, nisaidie jambo moja. Kuna mzee mmoja yupo Bagamoyo... anaitwa Mzee Majini. Nenda kwake, mwambie Nasra anahitaji 'zigo' la mwisho kwa ajili ya wale wasaliti."

Mtego mpya ulikuwa unaandaliwa, safari hii si wa sumu ya madukani, bali sumu ya kishirikina itakayofanya mahaba ya Abdul na Aisha yawe jehanamu.

---
**Itaendelea Sehemu ya 10...**