Hali ya nyumba ya Kigamboni sasa ilikuwa kama pango la mizimu. Harufu ya marashi ya gharama ilifutika na badala yake kukawa na harufu ya dawa za kienyeji na uvundo wa miguu ya Abdul iliyokuwa ikioza kwa namna ya ajabu.

Abdul alikuwa amepoteza kila kitu—nguvu ya kiume, mali, na sasa utu wake. Alikuwa akilala kitandani akipumua kwa tabu, huku akimwangalia Aisha kwa macho ya kuomba msaada. Lakini Aisha, aliyekuwa amezoea anasa na starehe, hakuweza kuvumilia harufu ile wala maumivu ya kisaikolojia ya kuona "nyoka" kila akijaribu kumgusa shemeji yake.

"Abdul, siwezi tena maisha haya," Aisha alisema asubuhi moja, akiwa amevaa vizuri na kubeba begi lake dogo. "Kila nikiingia hapa chumbani nahisi kifo kinaniita. Dada Nasra ametuwekea kitu kibaya, na mimi sitaki kufia hapa."

"Aisha... unaniacha katika hali hii?" Abdul alijaribu kunyanyuka lakini miguu ilimgomea. "Nimepoteza kila kitu kwa ajili yako. Nimepoteza ndoa yangu, heshima yangu, na hata mwanangu. Leo unanikimbia?"

"Ulipoteza kwa ajili ya tamaa zako, si kwa ajili yangu," Aisha alijibu kwa sauti ya kikatili, sauti ambayo Abdul hakuwahi kuisikia. "Mimi bado ni binti mdogo, licha ya kutokuwa na kizazi, bado nina uzuri wangu. Sitaki kuozeana hapa."

Aisha alitoka nje ya mlango bila kugeuka nyuma. Alichukua teksi na kuelekea moja kwa moja kwenye kliniki binafsi ya **Daktari Frank**, yule daktari aliyemtibu sumu na kumpa ahadi ya kumpenda.

Daktari Frank alikuwa mwanamume mwenye umri wa miaka 38, mpole na mwenye mafanikio. Alimpokea Aisha kwa mikono miwili. "Aisha, nimekusubiri kwa hamu. Nimepanga kila kitu. Utakaa kwenye nyumba yangu nyingine ya Masaki, mbali na huyo mwanamume anayekutesa."

Usiku ule kule Masaki, mazingira yalikuwa ya kishua zaidi. Frank alikuwa amewasha mishumaa yenye harufu ya *lavender* na muziki laini wa *jazz* ulikuwa ukicheza. Alimkaribisha Aisha kwa chupa ya mvinyo ya bei ghali.

"Frank, unajua kabisa sina kizazi... kwa nini unanitaka?" Aisha aliuliza huku akijishika tumbo lake lenye kovu.

Frank alimvuta Aisha karibu na kumbusu paji la uso. "Mapenzi hayapo kwenye kizazi, Aisha. Yapo kwenye amani. Na leo, nataka nikuonyeshe amani ya kweli."

Frank alianza kumpapasa Aisha kwa namna ya kipekee. Mikono yake ilikuwa na weledi wa kidaktari—laini lakini yenye mamlaka. Alimvua Aisha nguo zake, akizichunguza alama zote za upasuaji kwa macho ya huruma na mahaba, kisha akaanza kuzibusu alama zile moja baada ya nyingine.

Aisha alihisi kitu ambacho hakuwahi kukihisi kwa Abdul. Haikuwa tamaa tu, ilikuwa ni kama anaponywa nafsi yake. Hakukuwa na nyoka, hakukuwa na moto, wala sura ya Nasra haikutokea. Frank alimfanya Aisha ajihisi kuwa mwanamke kamili tena. Walizama kwenye tendo lenye hisia kali, Frank akitumia kila mbwembwe ya kitandani kuhakikisha Aisha anasahau machungu yote ya nyuma. Miguno ya Aisha safari hii ilikuwa ya furaha na si ya maumivu.

Lakini wakati Aisha akizama kwenye raha mpya kule Masaki, Abdul kule Kigamboni alikuwa amefikiwa na mgeni asiyetarajiwa. Mgeni huyo alikuwa ni **Anita**, rafiki wa Nasra, aliyekuja kumtazama anavyoteseka.

"Abdul, unajua ni kwa nini unateseka hivi?" Anita aliuliza huku akicheka kwa dharau. "Nasra ameshakuhukumu. Na huyo Aisha unayemlilia, sasa hivi yupo kwenye mikono ya daktari mwingine akila bata."

Abdul alijaribu kuongea, lakini koo lake lilikuwa limekauka. Hasira na wivu vilianza kumchoma moyoni mwake kuliko hata ile sumu. Alijikokota hadi kwenye simu yake, akitaka kupiga simu moja ya mwisho—simu kwa mwanasheria wake.

"Kama mimi nakufa, hakuna atakayebaki salama," Abdul alinong'ona kwa sauti ya kisasi.

---
**Itaendelea Sehemu ya 12...**